CV (Christelijk Vlaams)

Tijdens de eerste jaargang (1972) verscheen het blad elke maand, maar vanaf de tweede jaargang daalde het aantal edities tot tien nummers per jaar. Na het overlijden van Gerard van den Daele Van den Daele, Geeraard Geeraard van den Daele (1908-1984) was politiek actief in de Christelijke Volkspartij. Hij maakte zich onder meer hard voor zetelaanpassing en billijke taalverhoudingen in de overheidsdie... Lees meer in 1984 werd C.V. tot de opheffing in 2004 een driemaandelijkse uitgave. Dat C.V. voor zijn voortbestaan erg afhankelijk was van abonnementen, blijkt uit het feit dat vanaf de tweede jaargang (1973) nagenoeg elk nummer een oproep bevatte aan abonnees om hun abonnement te verlengen. In het eerste nummer van de twaalfde jaargang (1983) verwees de redactie in dit verband naar de stijgende kosten van het maak- en drukproces.

Na het overlijden van Van den Daele in 1984 ging de leiding van C.V. over op CVP-senator en toenmalig burgemeester van Westerlo Octave Verboven, daarin bijgestaan door Fernand Hermans. Het blad werd bovendien niet langer in Gent, maar voortaan in Antwerpen uitgegeven. Toen Verboven overleed in 1990 werd hij als verantwoordelijke uitgever opgevolgd door ingenieur Maurits Denruyter. De leiding van C.V. kwam toen in handen van een wat uitgebreider redactieteam, met onder anderen Jos Mees, Dries Bombeke, Manuel van Hecke en Jef Eggermont Eggermont, Jef Jef Eggermont (1950) vervulde in de jaren 1970 en 1980 een prominente rol in de Vlaamse Militanten Orde en de Odalgroep. Daarna was hij betrokken bij onder meer het tijdschrift Christelij... Lees meer . In januari 1996 droeg Denruyter zijn taak over aan jurist Paul Apers. Deze bleef aan tot 2000, toen Roger van Praet de nieuwe verantwoordelijke uitgever werd.

Profiel en inhoud

C.V. stelde zich tot doel om katholieke Vlamingen te verenigen, de ‘ware christelijke en Vlaamse volkswaarden’ (C.V., april-mei 1972) te verdedigen en trouw te blijven aan paus en Kerk Kerk De verhouding tussen Kerk en Vlaamse beweging vertoont historisch een tweevoudig beeld. Enerzijds waren de godsdienstige en de Vlaamsgezinde overtuiging innig verstrengeld en vormde de cl... Lees meer . De voortdurende verliezen van de CVP bij verkiezingen sinds 1961 werden namelijk toegeschreven aan ‘een gemis van christelijke en sociale beginselvastheid en aan onvoldoende waarachtige Vlaamsgezindheid’ (C.V., najaar 2004). Het blad nam dan ook geregeld een kritische houding aan tegenover de CVP, die de redactie in het vierde nummer van de eerste jaargang als volgt samenvatte: ‘De partij moet werkelijk CHRISTELIJK en WAARACHTIG VLAAMS betrouwbaar zijn, niet door plechtige verklaringen maar door sprekende daden’ (C.V., april-mei 1972).

In de eerste jaargangen behandelde elk C.V.-nummer een speciaal onderwerp, waarbij vooral de Vlaamse problematiek grote aandacht kreeg: de positie van Brussel, de taalgrens, de grondwetsherzieningen enzovoort. Een sterke teleurstelling in het politieke beleid vormde daarbij een rode draad. Ook de positie van het katholieke onderwijs en de ethisch-medische abortusdiscussie waren vaak terugkerend thema’s. Later kwam de klemtoon vooral op dat ruimere veld van ‘ethiek en politiek’ te liggen. Zo werden ook thema’s als euthanasie en drugs behandeld, waarbij de redactie steevast een afwijzend en conservatief standpunt innam. C.V. verzette zich daarbij openlijk tegen de CVP-jongeren CVP-Jongeren CVP-Jongeren was de jeugdafdeling van de Christelijke Volkspartij (CVP). De organisatie evolueerde geleidelijk van politieke leerschool naar autonome drukkingsgroep met een eigen programm... Lees meer , die er in dit verband meer progressieve standpunten op nahielden. Volgens de redactie vormden dergelijke ‘anti-Christelijke standpunten’ een ‘bedreiging’ (C.V., april-mei 1972). Daarnaast had het blad ook aandacht voor internationale evoluties, zoals de rol van de paus in de val van het communisme en het streven naar (wereld)vrede.

Verhouding tot de CVP

Hoewel het blad ten opzichte van de CVP vaak oppositie voerde, fungeerde het ook tot op zekere hoogte als spreekbuis en instrument van deze partij. Dat bleek onder meer in verkiezingsjaren, waarin de redactie opriep om voor de CVP/CD&V te stemmen. Bovendien bood C.V. ook regelmatig een (opiniërende) analyse van het CVP/CD&V-bestuur/beleid en een reflectie op de interne politiek van die partij. Zo stond C.V. positief tegenover de verkiezing van Wilfried Martens Martens, Wilfried Wilfried Martens (1936-2013) was een christendemocratisch partijvoorzitter, parlementslid en eerste minister van de regeringen die de staatshervormingen van 1980 en 1988 realiseerden. Als... Lees meer als voorzitter van de Vlaamse CVP in 1972. Kritisch was dan weer de evaluatie van het experiment Antwerpen ‘94, waarbij de partij voor de gemeenteraadsverkiezingen niet onder eigen vlag met de Volksunie Volksunie (VU) Tussen 1954 en 2001 bepaalde de Volksunie (VU) als Vlaams-nationalistische partij mee de politieke evolutie in België, van unitaire staat tot federaal koninkrijk. Ze groeide uit tot de tw... Lees meer en een aantal onafhankelijken een kartellijst vormde: ‘Niet verruimen om de macht, ten koste van de principes’, zo stond dat jaar in het juni-nummer van het blad te lezen.

Het tijdschrift mat zich, kortom, een rol toe als waakhond van de partij, wat wel eens tot de frustratie leidde dat zijn kritiek werd ‘doodgezwegen’ (C.V., november-december 1973).