De Cuyper, Jan

Jan de Cuyper was als seminarist aan het Brugse Grootseminarie (1915-1920) actief in de katholieke Vlaamse studentenbeweging Katholieke Vlaamse studentenbeweging De Katholieke Vlaamse Studentenbeweging was de georganiseerde deelname van de katholieke studerende jeugd aan de Vlaamse beweging. Ze leverde daartoe met haar grote aanhang van ca. 1875 t... Lees meer , in het bijzonder bij de naoorlogse herleving. In 1920-1922 volgde De Cuyper de kandidaturen geschiedenis in Leuven, waar hij actief was in de Vlaamse studentenbeweging en het Vlaamsch Historisch Genootschap hielp stichten. In 1922-1927 was hij poësisleraar aan het Brugse Sint-Lodewijkscollege, vanwaar hij in contact bleef met Berten Catry Catry, Berten Berten (Albert) Catry (1896-1941) was een Vlaams-nationalistische studentenleider tijdens het interbellum en fungeerde als beheerder van De Vlaamsche Vlagge (1875-1933) en van Jong Diets... Lees meer , (oud-)leider van het Algemeen Katholiek Vlaamsch Studentenverbond Algemeen Katholiek Vlaamsch Studentenverbond (AKVS) Het Algemeen Katholiek Vlaams Studentenverbond (1903-1935) was de organisatorische vormgeving van de katholieke Vlaamse studentenbeweging: een jeugdbeweging met plaatselijke bonden van ka... Lees meer (AKVS) en later uitgever van De Vlaamsche Vlagge De Vlaamsche Vlagge (1941) De Vlaamsche Vlagge (1941) was een Vlaamsgezind sluikblad tijdens de Tweede Wereldoorlog, opgericht in januari 1941 door drie Leuvense studenten. Lees meer . Zijn uitgesproken flamingantisme Flamingant Flamingantisme is een term die met verschillende betekenissen wordt toegekend aan actoren binnen de Vlaamse beweging en het Vlaams nationalisme. Lees meer viel bij zijn overheid niet in goede aarde. In 1927 werd hij plots als kapelaan 'verbannen' naar Desselgem, waar hij het sociale en culturele leven organiseerde. Zo stichtte hij er in 1928 een afdeling van het Davidsfonds Davidsfonds (DF) Het Davidsfonds is een katholieke Vlaamse cultuurvereniging, die werd opgericht in januari 1875. Lees meer . Hij bleef er kapelaan tot 1937. Van 1937 tot 1946 was hij onderpastoor op de Kortrijkse Onze-Lieve-Vrouweparochie. In 1946-1952 was hij pastoor van Pervijze, waar hij opnieuw het verenigingsleven stimuleerde en onder meer de Davidsfonds-afdeling heroprichtte. Na vanaf oktober 1952 pastoor te zijn geweest van de Ieperse Sint-Niklaasparochie, waar hij minder aardde, keerde hij in oktober 1956 terug naar Kortrijk als pastoor van de Onze-Lieve-Vrouweparochie. Hier zou hij tot volle ontplooiing komen. Samen met enkele jonge academici stichtte hij in 1959 De Leiegouw, Vereniging voor de Studie van de lokale Geschiedenis, Taal- en Folklore in het Kortrijkse, die Verslagen en Mededelingen van De Leiegouw uitgaf. Hij was tot zijn overlijden voorzitter van deze succesvolle vereniging, die het historisch onderzoek van de regio en van Vlaanderen heeft gestimuleerd.