De Mol, Johan

Johan de Mol behaalde aan de Gentse universiteit de licentiaatsdiploma’s staatswetenschappen (1972) en stedenbouw (1975). Hij schreef een eindverhandeling over de splitsing van de Leuvense universiteit, die toen pas haar beslag had gekregen. Zijn eindverhandeling in de stedenbouw en ruimtelijke ordening was een kritische, planologische analyse van de lokalisatie van sociale woonwijken in het gewestplan Dendermonde.

Van 1976 tot 1980 was hij wetenschappelijk medewerker aan de Rijksuniversiteit Gent Universiteit Gent (UGent) Lees meer en vervolgens ging hij aan de slag als ambtenaar (1981-1983).

Volksunie

Als flamingant werd De Mol in 1970 actief in de Volksunie Volksunie (VU) Tussen 1954 en 2001 bepaalde de Volksunie (VU) als Vlaams-nationalistische partij mee de politieke evolutie in België, van unitaire staat tot federaal koninkrijk. Ze groeide uit tot de tw... Lees meer -afdeling van Lebbeke, waar hij vanaf 1977 in de gemeenteraad zetelde. Hij zette zich ook in voor de Volksuniejongeren Volksuniejongeren (VUJO) Lees meer in het arrondissement Dendermonde. Bij de parlementsverkiezingen van 1981 stelde hij zich kandidaat om de Kamerlijst in het arrondissement Dendermonde te trekken, maar een aantal traditionele nationalisten wilde dat verhinderen en schoof Jules van Boxelaer Van Boxelaer, Jules Jules van Boxelaer (1923-2011) was een huisarts en politicus van de Volksunie. Hij was de eerste voorzitter van de Volksuniejongeren en zetelde in provincie- en gemeenteraad en in de Kame... Lees meer naar voren als tegenkandidaat. Van Boxelaer haalde het nipt bij de stemming in de VU-arrondissementsraad. Het kwam tot hoogoplopende ruzies en uiteindelijk werd vanuit het nationaal partijbestuur (door VU-voorzitter Vic Anciaux Anciaux, Vic Vic Anciaux (1931-2023) was geneesheer en militeerde vanaf 1950 in het partijpolitieke Vlaams-nationalisme. Voor de Volksunie, waarvan hij voorzitter was van 1979 tot 1986, vervulde hij ... Lees meer ) opgelegd dat De Mol eerste opvolger zou worden en Van Boxelaer in 1983 effectief zou opvolgen. Op die manier kwam De Mol in juni 1983 in de Kamer. Zijn relaties met het arrondissementele partijbestuur van Dendermonde waren inmiddels grondig vertroebeld, in het bijzonder met de behoudsgezinde en rechtse VU-senator Walter Peeters Peeters, Walter (1935-) De arts Walter Peeters (1935) was politicus voor de Volksunie en later de N-VA. Hij verliet de Volksunie omdat hij van mening was dat de partij onder voorzitter Jaak Gabriëls de Vlaams-na... Lees meer .

Als parlementslid hield De Mol zich vooral bezig met thema’s als tewerkstelling, openbare werken, verkeer, ruimtelijke ordening en leefmilieu. Hij bekommerde zich minder om de traditionele Vlaamse strijd en behoorde tot de linkervleugel van de VU. In 1985 kreeg hij de eerste plaats op de Kamerlijst in het arrondissement Dendermonde, maar hij werd niet herkozen. Vervolgens woonde hij op arrondissementeel vlak geen enkele vergadering meer bij, mede omdat hij vond dat de VU na het partijcongres van 1985 sociaaleconomisch een te rechtse koers was gaan varen. Niettemin ging hij deeltijds werken bij de VU-fractie in de Vlaamse Raad Vlaams Parlement Het Vlaams Parlement is de parlementaire vergadering van de Vlaamse deelstaat in het federale België. Zijn geschiedenis kent drie grote fasen: de periode van de Cultuurraad voor de Neder... Lees meer en was hij deeltijds politiek secretaris van parlementslid André de Beul De Beul, André André de Beul (1938-2011) was van 1965 tot 1991 op diverse bestuursniveaus mandataris namens de Volksunie. Van 1992 tot 1998 was hij voorzitter van het Algemeen-Nederlands Verbond. ... Lees meer , die net als hij tot de linkervleugel van de VU behoorde.

Socialistische Partij

In november 1987 kondigde De Mol aan dat hij ontslag nam uit de VU en dat hij als onafhankelijke zou kandideren voor de Socialistische Partij Belgische Socialistische Partij (BSP) Lees meer (SP). Hij stond op de tweede plaats van de SP-Kamerlijst in het arrondissement Dendermonde, maar werd niet verkozen. De Mol kreeg wel een baan op de studiedienst van de SP (1988-1991). Nadat hij ook in de gemeenteraad van Lebbeke aanvankelijk zetelde als onafhankelijke, werd hij in 1988 en 1994 herkozen tot gemeenteraadslid op de lijst van de SP. Partijlid werd hij overigens pas nadat hij bij de parlementsverkiezingen van 1991 voor de SP tot Kamerlid was verkozen. Tijdens die periode behoorde hij samen met Paul Pataer tot de meest actieve parlementsleden. Van 1991 tot 1996 zetelde hij namens de gemeenten ook in de raad van bestuur van de openbare vervoersmaatschappij De Lijn.

Nadat De Mol bij de parlementsverkiezingen van 1995 niet werd herkozen, ging hij tot zijn pensioen opnieuw aan de slag als wetenschappelijk medewerker aan de Universiteit Gent. Hij was medeoprichter van het CDO (Centrum Duurzame Ontwikkeling) en het IDM (Instituut Duurzame Mobiliteit) aan de Universiteit Gent.

In 2000 verliet De Mol de SP om met een 'open lijst' op te komen bij de gemeenteraadsverkiezingen in Lebbeke. Hij stelde dat elke politieke activiteit hem door de Dendermondse SP-top (met name Norbert de Batselier De Batselier, Norbert Norbert de Batselier (1947) was een Vlaamsgezinde socialistische politicus, die verschillende ministerposities bekleedde en van 1995 tot 2006 voorzitter was van het eerste rechtstreeks ve... Lees meer ) onmogelijk werd gemaakt. Ook de intussen imploderende Volksunie moest het in deze periode ontgelden. Zo verweet hij zijn voormalige partij in belangrijke dossiers de CVP Christelijke Volkspartij (CVP) Lees meer , die toen in Lebbeke de burgemeester leverde, te depanneren in het lokale beleid. De ‘open lijst’ van De Mol presenteerde zich aan de kiezer onder de naam Aga/Lef (Andere Gemeentelijke Aanpak: Leefbaar, Ecologisch, Fris), maar behaalde slechts één zetel, die naar De Mol ging. Bij de gemeenteraadsverkiezingen hield De Mol de politiek voor bekeken.