Encyclopedie

Modest Lauwerijs (1887-1967) was een Vlaamsgezinde voordrachtkunstenaar en acteur. Hij was leraar aan het Conservatorium in Antwerpen. Ook promootte hij het gebruik van het ABN.

Achiel Lauwers (1864-1910) richtte in West-Vlaanderen Nederlandstalig onderwijs voor arbeiderskinderen in en stond aan het stuur van de Roeselaarse en Brugse Gildes der Ambachten en Christelijke vakbonden.

Emiel Lauwers (1858-1921) was actief in het Leuvense studentenleven. Hij werkte mee aan verschillende tijdschriften: onder andere De Vlaamsche Vlagge, Kwaepenninck en Onze Vlaamsche Wekker.

Ferdinand (Karel) Lauwers (1905-1952) was een priester in de orde van de dominicanen en bestuurder van de Sociale School in Leuven, die een prominente rol speelde in de Vlaamse christelijke arbeidersbeweging.

Herman Lauwers (1953) was een politicus die voor de Volksunie (en later voor Spirit) verkozen werd tot Vlaams volksvertegenwoordiger.

Maurice Lauwers (1914-1978) was werkzaam op het secretariaat van het Verbond der Vlaamse Oud-strijders en richtte in 1945 mee het Nieuw Verbond der Vlaamse Oud-strijders op. Hij werd algemeen secretaris.

Victor Le Plat (1762-onbekend) schreef in 1802-1803 een kritiek op de Brabantse en Franse Revolutie. In de inleiding van de Nederlandstalige editie klaagde hij de grote veronachtzaming van het ‘Vlaams’ aan.

Dichter Pol le Roy (1905-1983) speelde tot 1941 een prominente rol binnen het Verdinaso en engageerde zich vervolgens in de Duitsch-Vlaamsche Arbeidersgemeenschap. Na de oorlog werd hij veroordeeld voor collaboratie.

Paul Lebeau (1908-1982) was een Antwerpse hoogleraar, essayist en romancier. Zijn bekendste romans zijn Het experiment (1940), Xanthippe (1959) en De Zondebok (1947).

Kinderarts Jan Lebeer (1887-1971) was actief in de Vlaamsgezinde studentenbeweging. Later was hij onder andere lid van het IJzerbedevaartcomité.

De Vlaamsgezinde en maatschappelijk bewogen advocaat Hector Lebon (1863-1935) begon zijn politieke loopbaan in de daensistische beweging, maar stapte later over naar de katholieke partij.

Pierre Lebrocquy (1797-1864) was hoofdredacteur van verschillende orangistische kranten. In 1846 was hij korte tijd hoogleraar Germaanse taalkunde in Gent. Daarna keerde hij terug naar de journalistiek.

Jurist Mathieu Leclercq (1796-1889) was minister van Justitie. Hij wees de door de Grievencommissie voorgestelde taalregeling in rechtszaken af. Ook in andere teksten verzette hij zich tegen eisen van de V.B.

Carolus Lecoutere (1856-1921) was hoogleraar Germaans Filologie aan de KU Leuven. Hij was de auteur van een aantal standaardwerken over Nederlandse taalkunde. Ook zette hij zich in voor het gebruik van een beschaafde Nederlandse omgangstaal.

Karel Lodewijk Ledeganck (1805-1847) was een Vlaams ambtenaar, politicus, jurist en dichter uit Eeklo. Hij was een cultuurflamingant en schreef een dichterlijke trilogie die in de Vlaamse beweging een canon-statuut verkreeg.