Raad van Vlaanderen (1917-1918)
De Raad van Vlaanderen (1917-1918) was een activistisch marionettenparlement tijdens de Eerste Wereldoorlog, dat onderdeel was van de Duitse plannen om in Vlaanderen een blijvende invloed te vestigen.
De Raad van Vlaanderen (1917-1918) was een activistisch marionettenparlement tijdens de Eerste Wereldoorlog, dat onderdeel was van de Duitse plannen om in Vlaanderen een blijvende invloed te vestigen.
De derde Raad van Vlaanderen was een Vlaams-nationalistisch platform, dat bestond van 1933 tot 1940.
Radio Uylenspiegel (1978) heeft als doel de Vlaamse cultuur in Frans-Vlaanderen te promoten.
Roeland Raes (1934) is een politicus en oud-senator van Vlaams-nationalistische strekking. Hij is jurist en zetelde als provincieraadslid voor Oost-Vlaanderen.
Joost Rampelberg (1943-2024) was een huisarts en bestuurslid van meerdere Nederlandstalige Brusselse middenveldsorganisaties. Hij was onder andere voorzitter van de Vlaamse Wachtdienst Brussel, Immovlah en het Vlaams Komitee voor Brussel.
Alfred Raport (1892-1965) was tot aan zijn dood advocaat aan de Leuvense balie. Hij vervulde verschillende functies in het Leuvense stadsbestuur en werd ook senator. Reeds als student was hij een actieve flamingant.
Fons Raspé (1891-1966) nam deel aan de taalgrensactie in het Pajottenland. Tijdens WOI was hij militant van de Frontbeweging.
De Rebellenclub was de benaming van een groep Vlaamse oostfronters in het Vlaamsch Legioen die zich verzette tegen het afleggen van de SS-eed.
Recht voor Allen, opgericht in 1919, was een vereniging die opkwam voor de op beschuldiging van activisme afgezette Vlaamse ambtenaren.
De rechts-radicale traditie begon toen het Vlaams-nationalisme in het interbellum koos voor Nieuwe Orde en collaboratie.
Eggert Reeder (1894-1959) leidde van 1940 tot 1944 het Duitse militaire bestuur in België. Hij was een van de centrale figuren in de Duitse Flamenpolitik van tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Theodor Rehmann (1895-1963) was een Duitse priester en kapelmeester van de Dom van Aken, die na de Eerste Wereldoorlog contacten aanknoopte met een aantal bekende flaminganten, waaronder ook enkele Vlaamse componisten.
Carlo Reiners (1922-1976) raakte na de Tweede Wereldoorlog betrokken bij de Vlaamse Concentratie. In 1951 was hij één van de stichters van de Vlaamse Volkskunstbeweging (VVKB), waarvan hij tot aan zijn dood beheerder was.
Contacteer <a href="mailto:beeldredactie@devb.be">beeldredactie@devb.be</a> voor meer informatie.