Renson, Gaston

Levensloop en vroege carrière

Gaston Renson promoveerde in 1943 aan de Leuvense universiteit tot doctor in de geschiedenis.. Na een korte periode in het leger koos Renson voor een carrière als leraar. Hij was achtereenvolgens verbonden aan het Collège Saint-Louis in Waremme (Borgworm), aan de athenea van Antwerpen, Berchem en Maaseik en, vanaf september 1951, aan dat van Halle. Van 1963 tot 1979 was hij conservator van het Kasteel van Gaasbeek. Daarnaast ontpopte hij zich als een zeer bedrijvig publicist en historicus. Renson publiceerde enkele honderden bijdragen over diverse onderwerpen, voornamelijk over de lokale geschiedenissen van Halle en (het kasteel van) Gaasbeek.

Renson bleef zijn hele leven trouw aan zijn Vlaams-katholieke achtergrond en opvoeding, maar dat weerhield hem er niet van om de verzuiling in Vlaanderen kritisch te benaderen en in diverse hoedanigheid op te komen voor openheid en pluralisme.

Verenigingsleven buiten het Davidsfonds

Renson speelde als student een rol in de organisatie van een 'studentenbond' te Gingelom, waarvan de leden (onder wie Louis Roppe Roppe, Louis Louis Roppe (1914-1982) speelde als gouverneur van Limburg een sleutelrol in de sociaaleconomische en culturele ontplooiing van de provincie na de Tweede Wereldoorlog. Lees meer ) zich vooral op welsprekendheid toelegden. Als spoorstudent nam hij echter geen deel aan het studentenleven in de universiteitsstad. Als leraar in Halle was hij medestichter en vanaf 1962 voorzitter van de vereniging Artes, een culturele kring die werd opgericht als reactie op de tweetaligheid van de oud-leerlingenbond. In 1952 werd hij bestuurslid van de plaatselijke tweetalige Geschied- en Oudheidkundige Kring, die onder zijn impuls vernederlandst werd. Mede door de kasteelpoorten in Gaasbeek open te zetten voor tentoonstellingen van onder meer beeldende kunstenaars uit de omgeving, wilde hij het cultuurleven in West-Brabant stimuleren. Een dergelijke houding was kenmerkend voor Renson, die de verdediging van de eigen cultuur en de bevordering van het Nederlands een warm hart toedroeg.

Davidsfondsperiode

Renson was bijzonder actief in het Davidsfonds, onder meer als voorzitter van de afdeling Halle (waar hij de Franstalige missen in de Sint-Rochusparochie deed afschaffen en de 11 november-viering kon doen vernederlandsen), als stichter en voorzitter van de gewestbond Zennevallei-Pajottenland, als ondervoorzitter van het gouwbestuur van Brabant, en als lid (1962-1973) en algemeen ondervoorzitter (1966-1973) van het nationaal bestuur in Leuven. Gedurende de tien jaar waarin Renson deel uitmaakte van de leiding van het Davidsfonds maakte de vereniging een kentering door. Mede onder invloed van Renson evolueerde het Davidsfonds van een stagnerende organisatie met een slinkend ledenbestand naar een vereniging met hernieuwde energie en meer openheid naar levensbeschouwelijk en ideologisch anders georiënteerde organisaties. Zo maakte hij van 1961 tot 1970 deel uit van het gewestelijk comité West-Brabant van de pluralistische Stichting-Lodewijk de Raet Stichting Lodewijk De Raet De Stichting Lodewijk de Raet is een vormingsinstelling die in 1952 werd opgericht vanuit een Vlaamse, democratische, emancipatorische en pluralistische maatschappijopvatting en die – zij... Lees meer . Voor het Davidsfonds verzorgde Renson in heel Vlaanderen en Brussel ook lezingen over ‘De Vlamingen, vandaag, gisteren en morgen’. Van 1966 tot 1976 was hij lid van de Kultuurraad voor Vlaanderen Kultuurraad voor Vlaanderen (KRV) De Kultuurraad voor Vlaanderen was een vereniging zonder winstoogmerk opgericht op 21 april 1959, omgevormd tot Interprovinciale Cultuurraad voor Vlaanderen vzw (ICV) op 31 januari 1976 e... Lees meer .