Céline van de Weyer (1925) speelde als politica een belangrijke rol in de strijd om het behoud van het Nederlandstalig karakter van de Vlaams-Brabantse rand rond Brussel en in het bijzonder van de faciliteitengemeente Sint-Genesius-Rode.

Volledige voornaam
Céline Josephina Emerantia Leontine
Pseudoniem
Puck
Alternatieve naam
Célina Algoet
Geboorte
Haacht, 26 mei 1925
Suggestie
Citeren
Leestijd: 3 minuten

Céline van de Weyer volgde aanvankelijk de Grieks-Latijnse humaniora aan de rijksmiddelbare meisjesschool in Gent en vervolgens de hogere handelsafdeling aan het instituut van de Ursulinen in Onze-Lieve-Vrouw-Waver.

Na het overlijden in 1964 van haar echtgenoot, die adjunct-kabinetschef was van de christendemocratische minister van binnenlandse zaken Arthur Gilson Gilson, Arthur Gilson, Arthur De Franstalige christendemocratische advocaat Arthur Gilson (1915-2004) was als minister van Binnenlandse Zaken in 1962 verantwoordelijk voor het officieel vastleggen van de taalgrens en ... Lees meer , begon 'Puck' – zoals zij naar het gelijknamige personage uit het theaterstuk Midzomernachtsdroom van William Shakespeare werd genoemd – zelf aan een kabinetsloopbaan.

Sint-Genesius-Rode

In 1967 hertrouwde zij met Georges Algoet (1922-1981), de privésecretaris van Paul vanden Boeynants Vanden Boeynants, Paul Vanden Boeynants, Paul De rechts-conservatieve christendemocraat Paul vanden Boeynants (1919-2001) werd twee keer premier, in 1966-1968 en in 1978-1979. Tegelijk drukte hij zijn stempel op het bestuur van de st... Lees meer en ging het echtpaar in Algoets geboortedorp Sint-Genesius-Rode wonen. In 1970 werd Van de Weyer tot gemeenteraadslid verkozen op de lokale, tweetalige en door Vanden Boeynants gepatroneerde christendemocratische lijst. In 1973 werd ze verkozen tot schepen van openbare werken, terwijl ze ook raadslid was van de randfederatie Halle.

Burgemeester

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1976 groepeerden de Vlaamse politici in Sint-Genesius-Rode, een Vlaamse gemeente met faciliteiten voor Franstaligen, zich rond haar persoon. De Vlaamse eenheidslijst behaalde een nipte overwinning op die van de Franstaligen onder de leiding van de latere voorzitter van het Front démocratique des francophones Démocrate féderaliste indépendant (Défi) Démocrate féderaliste indépendant (Défi) Lees meer (FDF) Georges Clerfayt (1935). Van de Weyer werd aangesteld als burgemeester en besliste dat het Nederlands voortaan de enige interne bestuurstaal zou zijn in de gemeente, die tot dan tweetalig werd bestuurd. Die maatregel bleef van kracht, ondanks gerechtelijke en politieke betwistingen en conflicten met hogere overheden. Het gemeentebestuur probeerde onder haar impuls ook een grond- en woningbeleid uit te bouwen ten behoeve van de autochtone, Nederlandstalige bevolking, maar slaagde daar slechts ten dele in. In 1981 hielp Van de Weyer mee De Gordel De Gordel De Gordel Oorsponkelijk gestart als extrapolitieke manifestatie om de problematiek van de toenemende verfransing van de gemeenten rond Brussel aan te kaarten, is de gordel uitgegroeid tot een van ... Lees meer opstarten, die was bedoeld om het Nederlandstalig karakter van de Vlaamse rand rond Brussel te behouden en te versterken.

Onder meer door de verdeeldheid aan Franstalige kant won Van de Weyer in 1982 nogmaals de gemeenteraadsverkiezingen, weliswaar met een verschil van slechts 79 stemmen. In 1985 werd ze verkozen tot provincieraadslid.

In 1988 werd de zogeheten pacificatiewet voor de faciliteitengemeenten goedgekeurd, met afspiegelingscolleges en bijgevolg de vertegenwoordiging van verkozenen van alle partijen in het gemeentebestuur en de bevestiging van het definitieve karakter van de taalfaciliteiten. In het schepencollege waakte Van de Weyer tussen 1989 en 1994 vooral over de naleving van de taalwetgeving Taalpolitiek en -wetgeving Situaties van taalonderdrukking vindt men wereldwijd. Daarom besteedt deze bijdrage eerst aandacht aan gehanteerde taalpolitieke strategieën. Ook in België verzette een gedomineerde taalg... Lees meer in deze Vlaamse gemeente, die gelegen is in de corridor die Brussel en Wallonië van elkaar scheidt en die de door de Franstaligen gewenste verbinding ervan verhindert.

Opvolging door haar dochter

Na de gemeenteraadsverkiezingen van 1994 volgde dochter Anne Sobrie haar moeder op als schepen, een functie die zij ook nu nog bekleedt.

In 1983 ontving 'Puck Algoet' de Prudens van Duyseprijs van de Marnixring Marnixring (MR) Marnixring (MR) De Marnixring is een Vlaamse serviceclub. Vlaamsgezindheid is een essentieel onderdeel van de club, maar ook dienstvaardigheid, vriendschap en dienstbetoon staan centraal. Lees meer Ros Beiaard van Dendermonde en in 1987 werd ze bedacht met de Neleprijs van de Jongeren van de Christelijke Volkspartij (CVP) Christen Democratisch & Vlaams (CD&V) Lees meer , waarvan zij zelf lid was.

Literatuur

– J. Dockx, Een overzicht van de taalconflicten in de faciliteitengemeenten (1963-1988), in: E. Witte (red.), De Brusselse Rand, 1993, pp. 250-312.

Suggestie
Citeren

1998: Guido Tastenhoye (pdf)

2023: Nico Van Campenhout

Inhoudstafel