Van Hoonacker, Albin

Volgde humaniora aan het Sint-Lodewijkscollege te Brugge, waar hij in juni 1875 de eerste prijs voor de 'Vlaamsche redevoering' behaalde. Na zijn priesterwijding (1880) studeerde Van Hoonacker nog theologie en Semitische talen in Leuven, waar hij titularis werd van de nieuwe leerstoel Introduction à l'histoire critique de l'Ancien Testament, de eerste theologiecursus die niet in het Latijn werd gegeven. Hij doceerde tevens Hebreeuws en (vanaf 1890) Assyrisch. Samen met A. Cauchie realiseerde Van Hoonacker een doorbraak van het historisch-kritisch onderzoek in de theologische faculteit. Internationale bekendheid verwierf hij onder meer met zijn hoofdwerk Les douze petits prophètes (1908). Onder zijn leiding werden de eerste theologische dissertaties in het Frans (1897) en in het Nederlands (1924) geschreven en door zijn toedoen werden in 1923 de eerste theses-verdedigingen in het Nederlands gehouden. Vanaf 1908 publiceerde hij ook wetenschappelijke studies in het Nederlands in de Handelingen van het Vlaamse Filologencongres Vlaamse Filologencongressen De Vlaamse Filologencongressen werden van 1910 tot 1983 om de twee jaar gehouden in een Vlaamse stad. Doel was de stimulering van het Vlaamse wetenschappelijke leven. Lees meer en vooral in de Mededelingen van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde (KANTL) De Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde (KANTL, 1886) is een instelling die zich in de loop van haar geschiedenis heeft ingezet zowel voor taalculturele, -wetenschappeli... Lees meer , waarvan hij sinds 1920 lid was. Voor een breder publiek schreef hij artikelen in Dietsche Warande en Belfort Dietsche Warande en Belfort Dietsche Warande en Belfort was een Vlaams tijdschrift voor literatuur- en geestesleven. Het ontstond in 1900 door de samensmelting van de tijdschriften Dietsche Warande en Het Belfort.... Lees meer , Ons Geloof en Canisiusblad. Grondbeginselen der moraalfilosofie (1921) was de neerslag van een cursus die hij sinds 1893 en vanaf 1920 in het Nederlands doceerde. Bij zijn emeritaat (1927) keerde hij naar zijn geboortestad terug, waar hij in 1932 door het stadsbestuur en het Davidsfonds Davidsfonds (DF) Het Davidsfonds is een katholieke Vlaamse cultuurvereniging, die werd opgericht in januari 1875. Lees meer werd gevierd ter gelegenheid van zijn laatste publicatie, een vertaling van Het Boek Isaias. Kort voor zijn overlijden ontving hij vanwege de Leuvense universiteit het eredoctoraat in de Semitische talen.