Van Soust de Borkenfeldt, Adolphe

Adolphe van Soust de Borkenfeldt stamde uit een oud Antwerps Antwerpen (stad) Lees meer geslacht, maar werd geboren in Brussel Brussel In de geschiedenis van de Vlaamse beweging speelde Brussel een unieke rol vanwege haar hoofdstedelijke functies, economische aantrekkingskracht en als symbool van verfransing, die zich v... Lees meer . Hij werd op jeugdige leeftijd ambtenaar bij het ministerie van Binnenlandse Zaken, waar hij in 1867 opklom tot directeur van de afdeling Schone Kunsten. Hij adviseerde de minister onder meer over de aankoop van kunstwerken. Hij was kunstcriticus en publiceerde over actuele beeldende kunst Beeldende kunst De beeldende kunsten en de Vlaamse beweging onderhielden van 1830 tot vandaag een complexe en gelaagde relatie, die pendelde tussen gematigde sympathie, radicaal engagement en kritische a... Lees meer .

Vlaamse muziek

Samen met zijn collega Désiré Delcroix Delcroix, Désiré Désiré Delcroix (1823-1887) was ambtenaar en auteur van toneelstukken zoals het vaak opgevoerde ‘Philippine van Vlaanderen’, over de Guldensporenslag. Lees meer kon Van Soust de Borkenfeldt de Vlaamsgezinde minister van Binnenlandse Zaken Alfons Vandenpeereboom Vandenpeereboom, Alfons Alfons Vandenpeereboom (1812-1884) was een West-Vlaamse historicus en liberaal politicus, die van 1861 tot 1868 als minister van Binnenlandse Zaken fungeerde en een gematigd Vlaamsgezind ... Lees meer ervan overtuigen om de nationale cantatenprijskamp vanaf 1865 tweetalig te maken. Voortaan konden zowel Franstalige als Nederlandstalige cantaten ingediend worden. Van Soust de Borkenfeldts goede vriend Emanuel Hiel Hiel, Emanuel Emanuel Hiel (1834-1899) was een Vlaamse dichter en schrijver. Als radicaal-democratische, vrijzinnige flamingant speelde hij een belangrijke rol in het Vlaamsgezinde verenigingsleven in ... Lees meer won de Nederlandstalige wedstrijd van 1865 met zijn cantate De Wind.

Van Soust de Borkenfeldt vertaalde in 1866 Hiels tekst van het oratorium Lucifer in het Frans. De muziek Muziek Lees meer was van de hand van Peter Benoit Benoit, Peter Peter Benoit (1834-1901) was een Vlaamsgezinde componist en muziekpedagoog. Lees meer . In datzelfde jaar droegen Hiel en Benoit hun oratorium De Schelde op aan Van Soust en zijn echtgenote Amelia Limauge. Van Soust de Borkenfeldt zou ook de tekst van dit oratorium in 1869 in het Frans vertalen.

Het succes van Lucifer, Benoits eerste grote oratorium in het Nederlands, was overigens beslissend voor diens verdere carrière. Van Soust de Borkenfeldt wilde in de grote Vlaamse steden de muziekscholen vervangen door gesubsidieerde conservatoria en adviseerde minister Alfons Vandenpeereboom in die zin. Mede door zijn toedoen werd Benoit in juni 1867 benoemd tot directeur van de Antwerpse muziekschool. Enige tijd later zou Hendrik Waelput Waelput, Hendrik Hendrik Waelput (1845-1885) bouwde een carrière uit als dirigent en componist van Nederlandstalige muziekstukken. Hij toonde zich daarbij een adept van Peter Benoit en hield er ook zelf ... Lees meer volgen als directeur van de Brugse muziekschool.

Literair werk

Van Soust de Borkenfeldt schreef zelf Franstalige poëzie. Daarvoor gebruikte hij vaak het pseudoniem Paul Jane. Van zijn hand verscheen in 1853 een Discours au Roi, vergezeld van een ‘patriottische zang van de Vlaamse arbeiders’ en een toneelstuk. De zang en het toneelstuk werden in het Nederlands vertaald door Napoleon Destanberg Destanberg, Napoleon Napoleon Destanberg (1827-1875) was een Vlaamsgezinde liberale jurist, dagbladschrijver, redacteur en toneelauteur, die onder meer betrokken was bij het Nationael Tooneel. Lees meer . Na 1870 schreef hij vooral pro-Duitse literatuur Literatuur De literatuur heeft een cruciale rol gespeeld in het ontstaan van de Vlaamse ontvoogdingsstrijd en ook in de daaropvolgende fasen van de Vlaamse natiewording zijn schrijvers vaak richting... Lees meer , waaruit het germanofiele karakter van zijn Vlaamsgezindheid bleek. In het dichtwerk L'Année sanglante 1870-1871 (1872) verheerlijkte hij Duitsland Duitsland & Vlaanderen Van de eerste helft van de 19de eeuw tot 1945 stond het Duitse beeld van Vlaanderen in het teken van etnisch-culturele verbondenheid. Die romantische perceptie leefde vooral bij een beper... Lees meer en viel hij Frankrijk Frankrijk & Vlaanderen De verhouding tussen Vlaanderen en Frankrijk werd altijd gekenmerkt door een aanzienlijke dubbelzinnigheid. Hoewel er lange tijd een grote affiniteit met de Franse cultuur bestond, werd d... Lees meer aan. Het werk werd in 1874 door Gustav Dannehl Dannehl, Gustav De Duitse filoloog Gustav Dannehl (1840-1922) ontwikkelde via zijn taalkundige onderzoek naar het Nederlands een affiniteit met de Vlaamse beweging. Dannehl ontpopte zich zo als een cultu... Lees meer in het Duits vertaald onder de titel Das blutige Jahr. In 1875 publiceerde Van Soust de Borkenfeldt een Franstalige, aan Hiel opgedragen dichtbundel La rénovation flamande ter ere van de “wedergeboorte” van Vlaanderen.

Van Soust de Borkenfeldt was ook met Hendrik Conscience Conscience, Hendrik Hendrik Conscience (1812-1883) was de eerste auteur die het in België aandurfde een roman in het Nederlands te schrijven en te publiceren. Zijn oeuvre van zo’n 65 romans, dat ook een bred... Lees meer goed bevriend. In 1856 trad hij op als secretaris van het comité dat in opdracht van Pieter (Pierre) de Decker De Decker, Pierre Pierre J.F. de Decker (1812-1891) was een katholiek-liberale en Belgisch patriottische schrijver en politicus, die tot de eerste generatie flaminganten behoorde. Lees meer de vijfentwintigste verjaardag van de troonsbestijging van Leopold I van Saksen-Coburg, Leopold I Leopold I (1790-1865) was de eerste koning der Belgen. Hij werd als prins uit het hertogelijk huis van Saksen-Coburg-Gotha in 1831 vanwege zijn uitgebreid Europees netwerk tot de Belgisch... Lees meer moest voorbereiden. Conscience was lid van dat comité en zou als Nederlandstalige verslaggever van de feesten optreden. Hij probeerde Van Soust de Borkenfeldt in 1861 te engageren als zijn vaste, Franse vertaler, maar dat mislukte. In 1865 schakelde Conscience, toen nog arrondissementscommissaris in Kortrijk, Van Soust de Borkenfeldt in om bij minister Vandenpeereboom te polsen of hij een andere baan kon krijgen. Drie jaar later zou Conscience benoemd worden tot conservator van het Wiertzmuseum. Of Van Soust de Borkenfeldt hierin een rol had gespeeld, is niet duidelijk.