Vandekerckhove, Carl

Carl Vandekerckhove was van opleiding officier (alle wapens) en gegradueerde sociaal recht. Hij trad in 1966 in dienst van het Belgische Rode Kruis, als adjunct-diensthoofd van de nationale hulpdienst. Hij trof een organisatie aan die grotendeels in Franstalige handen was en die in Vlaanderen op weinig sympathie kon rekenen. Hij was getroffen door de achteruitstelling van de Vlaamse vrijwilligers in de nationale hulpdienst en voerde daarom in 1967 de facto een taalkundige splitsing van deze dienst door.

In 1969 werd Vandekerckhove in opvolging van Marcel Lambin Lambin, Marcel Marcel Lambin (1896-1977) was adjunct-directeur generaal van het Rode Kruis. In deze functie ijverde hij voor de vernederlandsing van deze organisatie. Lees meer tot adjunct-directeur-generaal benoemd. Hij lag mee aan de basis van de informele bijeenkomst van Vlaamse Rode Kruisverantwoordelijken in Schelle op 2 augustus 1969. Het eisenpakket van deze bijeenkomst leidde uiteindelijk tot de nieuwe statuten van 1972, die autonomie gaven aan de Vlaamse en Franstalige vleugel van het Belgische Rode Kruis. Vandekerckhove werd directeur-generaal van de Vlaamse vleugel en bleef in de daaropvolgende jaren ijveren voor de verdere splitsing van het Belgische Rode Kruis (zie Rode Kruis-Vlaanderen Rode Kruis-Vlaanderen Rode Kruis-Vlaanderen is een humanitaire organisatie. Het is de Vlaamse tak van het Belgische Rode Kruis, dat in 1864 werd opgericht. Lees meer ).

In 1973 vulde hij een hiaat op door te starten met Nederlandstalige Rode Kruisliteratuur. Hij publiceerde zelf vier werken, waaronder een lijvige biografie van Henry Dunant, de stichter van de organisatie, en vertaalde ook enkele belangrijke Rode Kruisstudies.In 1976 startte hij eveneens met Universeel, een tweemaandelijks Rode Kruistijdschrift, waarin hij talloze artikels publiceerde. Mede door deze initiatieven werd hij in 1980 benoemd tot corresponderend lid van het Henry Dunant Instituut, het studie- en vormingscentrum van de internationale Rode Kruisbeweging in Genève. In 1990 was hij delegatieleider van een bezoek aan gegijzelde Belgen in Irak, dat uiteindelijk leidde tot de vrijlating van alle Belgische gegijzelden.

Na zijn pensionering in 1991 werd Vandekerckhove tot eredirecteur-generaal van de Vlaamse gemeenschap van het Belgische Rode Kruis benoemd. Hij overleed in 2005.