Dominicaan Jules (Laurentius) Perquy (1870-1946) was de ‘trouwe luitenant’ van pater Georges Rutten in diens werk voor de christelijke arbeidersbeweging en van 1922 tot 1943 directeur van de Centrale Hogeschool voor Christene Arbeiders te Leuven.

Volledige voornaam
Julius Maria Josephus Leo
Religieuze naam
Laurentius
Geboorte
Brugge, 21 april 1870
Overlijden
Leuven, 5 februari 1946
Suggestie
Citeren
Leestijd: 4 minuten

Jules Perquy werkte na zijn handelsopleiding bij de broeders-xaverianen in Brugge een tijdlang als bediende. In 1893 trad hij in bij de dominicanen, waar hij de kloosternaam Laurentius kreeg. Tijdens zijn filosofische en theologische opleiding in Leuven volgde hij samen met zijn jongere confrater Georges Ceslas Rutten Rutten, Georges Rutten, Georges Georges Rutten (1875-1952) was priester en doctor in de theologie en politieke en sociale wetenschappen. Hij legde de grondslag voor het christelijk syndicalisme in België. Lees meer les aan de École des sciences politiques et sociales. In 1899 werd hij tot priester gewijd.

Belastmet allerlei verantwoordelijkheden binnen de orde behaalde Perquy pas in 1904 de doctorstitel, met een proefschrift over La typographie à Bruxelles au début du XXe siècle. Voor en tijdens de Eerste Wereldoorlog Eerste Wereldoorlog Eerste Wereldoorlog De Vlaamse beweging is fundamenteel getekend door de Eerste Wereldoorlog. De oorlog maakte een verregaande democratisering onafwendbaar, met wezenlijke gevolgen voor het politieke draagv... Lees meer hielp hij bij de stichting van de kloosters te Brussel, Luik en Antwerpen. Van 1909 tot 1916 was hij directeur van Geloofsverdediging, de apologetische centrale van de Vlaamse dominicanen. Bij de herstart van het Algemeen Christelijk Vakverbond Algemeen Christelijk Vakverbond (ACV) Algemeen Christelijk Vakverbond (ACV) Het Algemeen Christelijk Vakverbond (1912) is de overkoepelende organisatie van het christelijk syndicalisme in België. Lees meer (ACV) na de Eerste Wereldoorlog werd Perquy door Rutten aangezocht als medewerker voor het algemeen secretariaat. In 1922 werd hij benoemd tot eerste directeur van de Centrale Hogeschool voor Christene Arbeiders te Leuven, met een Nederlandstalige en een Franstalige afdeling. Als directeur, lesgever en opvoeder aan deze Sociale School drukte de pater zijn stempel op een hele generatie voormannen van de katholieke syndicale beweging.

Inzake de Vlaamse kwestie behoorde Perquy binnen de dominicanenorde tot het gematigde kamp, samen met onder meer paters Rutten en Jules Constant van Gestel Van Gestel, Constant Van Gestel, Constant Dominicaan Constant van Gestel (1899-1978) was professor in de kerkelijke sociale leer aan de universiteit te Leuven en verwierf bekendheid als radiopredikant. Inzake de Vlaamse kwestie b... Lees meer . In een voordracht over nationalisme in 1930 stelde hij dat de Vlaamse beweging een ‘wettige beweging’ was, maar dat haar emancipatorisch engagement niet mocht vervallen in extremisme naar methode of doel. Zo wees hij het groeiende separatisme van de hand. De ironie wil dat net Perquy als prior van het Leuvense klooster de bepalingen moest uitvoeren van het provinciaal kapittel van 1935, die een haast volledige scheiding van de twee taalgroepen in het studiehuis verordenden. In 1943 werd Perquy, die aan een slepende ziekte leed, als directeur van de Sociale School opgevolgd door zijn confrater Karel Ferdinand Lauwers. De benoeming van deze flamingantische dominicaan lokte aanvankelijk protest uit binnen de unitaire christelijke arbeidersbeweging Christelijke arbeidersbeweging Christelijke arbeidersbeweging In de christelijke arbeidersbeweging heeft steeds een uitgesproken belangstelling voor de Vlaamse kwestie bestaan. De groeiende invloed van deze beweging, in het kielzog van de democratis... Lees meer , maar Perquy wist de gemoederen al snel te bedaren.

Werken

— La typographie à Bruxelles au début du XXe siècle, 1904.
— Fascisme en christene democratie, 1924.
— Nationalisme, in: Moderne vraagstukken, 1931, pp. 113-125.

Literatuur

— Nationalisme. Voordracht van E.P. Perqui O.P, in: Onze Jeugd, jg. 11, 1930-1931, nr. 6, pp. 230-232.
— M.M. Goetstouwers, Dominikaansche werken. De Sociale Scholen van Leuven, in: Dominikaans Leven, jg. 1, 1945-1946, nr. 3, pp. 93-94.
— P.W. Segers, Dominikaansche figuren. Z.E.P. Dr. Perquy o.p.n, in: Dominikaans Leven, jg. 1, 1945-1946, nr. 5, pp. 137-138.
— A. Smets, Herkomst, werkterrein en waardering van de maatschappelijk assistent. Een onderzoek bij de afgestudeerden van de ‘Centrale Hogeschool voor Christelijke Arbeiders’. Katholieke Universiteit Leuven, ongepubliceerd proefschrift, 1960.
— J.C. van Gestel, De Dominikanen, apostels op sociaal gebied, in: Dominikaans Leven, jg. 17, 1961, nr. 3, pp. 85-92.
— J.C. van Gestel, Perquy, Jules, in: Nationaal Biografisch Woordenboek, 1966, dl. 2, pp. 680-682.
— J. Verstraelen, Op nieuwe banen met het ACW. Colens, Perquy, Brys, in: S.H. Scholl & F. Richard (red.), Zij bouwden voor morgen. Figuren uit de christelijke arbeidersbeweging, 1966, pp. 129-160.
— G. van Bulck, De bijdrage van pater Perquy aan de christelijke arbeidersbeweging. Katholieke Universiteit Leuven, ongepubliceerde eindverhandeling, 1968.
— J.C. van Gestel, De Vlaamse Dominikanen en de Sociale Scholen van Leuven, in: Dominikaans Leven, jg. 27, 1971, nr. 3, pp. 133-139.
— P.W. Segers, Schetsen en Portretten, 1973.
— C.E.M. Struyker Boudier, Wijsgerig leven in Nederland en België 1880-1980, dl. 2: De dominicanen, 1986.
— J. de Vuyst, Van Propagandist tot Sociaal werker. Een historische blik op de sociaal-werkopleiding aan de ‘Centrale Hogeschool voor Christene Arbeiders’ te Heverlee (1945-1966). Universiteit Gent, ongepubliceerde masterproef, 2015.
— A. Milh, Opleiden tot “katholieken van de daad”. De dominicanen en de Sociale School van Heverlee-Leuven, in: M. Lamberigts e.a., Predikbroeders in woord en daad. Dominicanen in Vlaanderen in de twintigste eeuw, 2016, pp. 39-63.
— A. Milh, The Spiritual Conferences in the Church of Saint Carolus Borromeus in Antwerp (1927-1940). An Example of Dominican Preaching Apostolate in Turbulent Times, in: V.Š. Dóci & T. Prügl (red.), Bibelstudium und Predigt im Dominikanerorden. Geschichte, Ideal, Praxis, 2019, pp. 343-370.
— A. Milh, Bruine en witte paters. Franciscanen, kapucijnen en dominicanen en de collaboratie tijdens de Tweede Wereldoorlog in Vlaanderen, Katholieke Universiteit Leuven, ongepubliceerde doctoraatsthesis, 2020.

Suggestie
Citeren

1975: Romain Vanlandschoot (pdf)

2023: Anton Milh

Databanken

Inhoudstafel