De Rouck, Germain

Germain de Rouck, afkomstig uit een arbeidersmilieu met daensistische wortels, behaalde het diploma van licentiaat in de Germaanse filologie. Hij was achtereenvolgens leraar aan het atheneum van zijn geboortestad Ronse (1952-1967) en docent aan het Hoger Instituut voor Vertalers en Tolken in Brussel (1965-1979).

Cultuur en politiek in Ronse

De taaltoestanden in het atheneum van het aan de taalgrens gelegen Oost-Vlaamse Ronse, waar de invloed van het Frans en van Franstaligen in de jaren 1950 sterk was en waar nog een Franstalige sectie bestond, maakten van De Rouck een flamingant. Hij sloot zich aan bij het August Vermeylenfonds August Vermeylenfonds (AVF) Het August Vermeylenfonds, een socialistisch geïnspireerde, Vlaamsgezinde cultuurvereniging, werd opgericht in 1945. Lees meer en richtte in Ronse een afdeling op van deze Vlaamsgezinde socialistische cultuurvereniging, die er geregeld gezamenlijke initiatieven ontwikkelde met het katholieke Davidsfonds Davidsfonds (DF) Het Davidsfonds is een katholieke Vlaamse cultuurvereniging, die werd opgericht in januari 1875. Lees meer en het liberale Willemsfonds Willemsfonds (WF) Het Willemsfonds (1851-heden) is een liberaal-vrijzinnige culturele vereniging en drukkingsgroep die het gebruik van het Nederlands promoot en ondersteunt. Lees meer . Hij trad ook toe tot de plaatselijke afdeling van de Belgische Socialistische Partij (BSP) Belgische Socialistische Partij (BSP) Lees meer , waar hij als Vlaamsgezinde echter al snel werd gecontesteerd. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1970 werd hij verkozen, maar Franstalig verzet leidde ertoe dat hij niet de door hem geambieerde schepenfunctie van Cultuur kreeg, maar wel die van Middenstand, Jeugdbeleid, Sport en Toerisme. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1976 werd hij in Ronse geweerd van de BSP-lijst.

Parlementariër voor de Volksunie

Intussen was De Rouck op 18 maart 1973 verkozen tot algemeen secretaris van het Vermeylenfonds, waarvan hij de organisatorische uitbouw verbeterde en moderniseerde en waarvan hij– in overleg met voorzitter Aloïs Gerlo Gerlo, Aloïs Aloïs Gerlo (1915-1998) was een Vlaamsgezinde communist en later socialist, die tijdens de jaren 1960 en 1970 een leidinggevende rol vertolkte in de niet-partijpolitieke Vlaamse beweging ... Lees meer – de band met zowel de BSP als de georganiseerde vrijzinnigheid Vrijzinnigheid Dit artikel belicht de relatie tussen de Vlaamse beweging en de vrijdenkersbeweging van de 19de eeuw tot nu. Lees meer minder intens en eenduidig wilde maken. Tegelijk bepleitte hij een tweeledig federalisme Federalisme Sinds het begin van de 20ste eeuw behoort federalisme tot het programma van eerst de Waalse en vervolgens ook de Vlaamse beweging. Vanaf 1970 is de transformatie van België van unitaire t... Lees meer , met Vlaanderen en Wallonië – maar niet Brussel – als gelijkwaardige entiteiten. Binnen de socialistische zuil en beweging werden die stellingnamen en positionering hem niet bepaald in dank afgenomen.

Nadat hij bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1976 was opzijgezet, vroeg de Volksunie (VU) Volksunie (VU) Tussen 1954 en 2001 bepaalde de Volksunie (VU) als Vlaams-nationalistische partij mee de politieke evolutie in België, van unitaire staat tot federaal koninkrijk. Ze groeide uit tot de tw... Lees meer De Rouck in 1977 om de senaatslijst te trekken in het kiesarrondissement Aalst-Oudenaarde. Hij aanvaardde na lang weifelen en twijfelen, legde vervolgens zijn beheers- en bestuursfunctie bij het Vermeylenfonds neer, maar werd niet verkozen. Een akkoord om hem eind 1978 te coöpteren in opvolging van Avil Geerinck Geerinck, Avil Avil Geerinck (1917-1980) was van 1970 tot zijn overlijden burgemeester van Zele namens de plaatselijke lijst Zeelse Belangen en van 1971 tot 1978 achtereenvolgens Kamerlid en Senator voo... Lees meer , viel in het water door de val van de regering waarvan de VU deel uitmaakte over het Egmontpact Gemeenschapspact Het Egmontpact of Egmontakkoord maakt samen met de Stuyvenbergakkoorden deel uit van het zogenaamde Gemeenschapspact, dat de definitieve pacificatie van de communautaire problemen tot doe... Lees meer .

Bij de parlementsverkiezingen van 1978 werd De Rouck evenwel rechtstreeks tot senator verkozen. Hij ontpopte zich tot een zeer bedrijvig parlementariër, met vooral aandacht voor culturele en sociale thema’s. In korte tijd stootte hij door naar de top van de VU, onder andere als lid van het nationaal partijbestuur, fractieleider in en ondervoorzitter van de toenmalige Vlaamse Raad Vlaams Parlement Het Vlaams Parlement is de parlementaire vergadering van de Vlaamse deelstaat in het federale België. Zijn geschiedenis kent drie grote fasen: de periode van de Cultuurraad voor de Neder... Lees meer , de voorloper van het Vlaams parlement Vlaams Parlement Het Vlaams Parlement is de parlementaire vergadering van de Vlaamse deelstaat in het federale België. Zijn geschiedenis kent drie grote fasen: de periode van de Cultuurraad voor de Neder... Lees meer . Tegelijk bouwde hij enerzijds de VU uit in zijn kiesarrondissement en stichtte hij er een Vlaamse Studie- en Vormingskring en trad hij anderzijds op als uitgever van de Zuidvlaamse Kultuurkrant en nam hij mee het initiatief tot het Zuidvlaams Trefsenter, die allebei geen partijpolitieke koers voeren.

Plaatselijk historicus

Bij de parlementsverkiezingen van 1981 werd De Rouck niet herkozen, maar werd hij wel gecoöpteerd als provinciaal senator, een functie die hij bekleedde tot 1985. Daarna verdween hij uit de politiek.

Nadat hij vanaf de jaren 1950 al een aantal literatuurhistorische tijdschriftbijdragen had gepubliceerd over Ronse, bracht De Rouck vanaf de jaren 1970 een aantal lokaalhistorische  boeken uit over zijn geboortestad: Ronse in oude prentkaarten (1972), Levende kunst in Zuid-Oost-Vlaanderen (1973; samen met Marcel van Lauwe en Renaat van der Linden), De Ronsenaars, wie waren ze? (1982), Ronse… de tijd langs… (1983) en We waren er allen bij: 1920-1945 (1988).