Encyclopedie

De West-Vlaamse priester Florimond-Alphonse Fonteyne (1856-1923), die vanwege zijn politieke bedrijvigheid door de kerkelijke overheid uit die functie werd geschorst, speelde op diverse plaatsen in Vlaanderen en in Brussel een opmerkelijke rol in

Norbert-Edgard Fonteyne (1904-1938) was een Vlaamsgezinde en katholieke onderwijzer, die een handvol opgemerkte romans schreef.

Alfons Fornier (1875-1963) was tijdens de Eerste Wereldoorlog hoogleraar aan de Vlaamsche Hoogeschool. Ook was hij lid van de Raad van Vlaanderen en schepen in Gent.

Jean Fosty (1910-1974) was tijdens de Tweede Wereldoorlog actief in het verzet en werd na de oorlog senator voor het FDF. In 1953 nam hij de leiding op zich van acties tegen amnestie in Diksmuide en Breendonk.

De inzet van Louis Franck (1868-1937) voor de vernederlandsing van het middelbaar onderwijs en de Gentse universiteit bracht hem rond 1910 op het hoogtepunt van zijn Vlaams-liberale roem.

Fritz Francken (1893-1969) was een Antwerps dichter en prozaschrijver. Hij was, samen met Daan Boens en August van Cauwelaert, een van de spilfiguren van de generatie frontdichters uit de Eerste Wereldoorlog.

Jef François (1901-1996) was als leider van de Dinaso Militanten Orde een kopstuk van het Verdinaso.

Geneesheer Jan Fransen (1886-1975) was hoogleraar aan de Gentse universiteit. Na de Tweede Wereldoorlog was hij voorzitter van het IJzerbedevaartcomité en het Vlaams Geneesherenverbond.

De advocaat Robert Fransman (1907-1987) was tijdens de bezetting gewestleider van Hasselt voor het Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV).

Jozef Franssens (1899-1973) stichtte in Montzen een afdeling van het Davidsfonds. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte hij voor de commissie voor Taaltoezicht. Na de Tweede Wereldoorlog richtte in Voeren hij het Langohr-Veltmans Komité op.