Encyclopedie

Jef van Bilsen (1913-1996) speelde tijdens de jaren 1930 en in de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog een leidende rol in het Verdinaso en stapte na de ontbinding van deze beweging in het verzet.

Emiel van Bockstaele (1870-1954) was een Vlaamse arts, chirurg en politicus die tijdens de Eerste Wereldoorlog de keuze maakte voor het activisme.

Caspar van Boekel (1811-1876) was een Vlaamse journalist en letterkundige. Als gelovige, liberale flamingant steunde hij de politieke drukkingsgroep het Vlaamsch Verbond in Gent.

Bert van Boghout (1916-2003) was tijdens de Tweede Wereldoorlog betrokken bij de collaboratie. Na de oorlog werd hij de voorman van Were Di en hoofdredacteur van Dietsland-Europa.

Jules van Boxelaer (1923-2011) was een huisarts en politicus van de Volksunie. Hij was de eerste voorzitter van de Volksuniejongeren en zetelde in provincie- en gemeenteraad en in de Kamer.

Piet van Brabant (1932-2006) was politiek journalist bij de krant Het Laatste Nieuws en liberaal politicus.

Vik van Brantegem (1946) was in 1967 één van de oprichters van het Vlaams Aktiekomitee van Oost-Europa (VAKOE), waarmee hij zich opwierp voor de bevrijding van Sovjet-dissidenten.

Jules van Caenegem (1880-1942) was ingenieur, onderwijzer en minister van Openbare Werken. Al medestichter van het VEV maakte hij zich sterk voor een Vlaamse meerderheidspositie in het bestuur van de Limburgse mijnen.

Kamiel van Caeneghem (1860-1944) was een katholieke en Vlaamsgezinde onderwijzer. Hij was één van de oprichters van het folkloristische maandblad Volk en Taal en lag mee aan de basis van de Vlaamsche Katholieke Landsbond.

Maurits van Caeneghem (1888-1959) was een Vlaamsgezinde pastoor, die de Vlaamse beweging in Aalter verder uitbouwde en nauwe contacten onderhield met Lodewijk Dosfel.

Pol van Caeneghem (1938-2022) was lid van Were Di en stichtte de Werkgroep Arbeid. Ook promootte hij de Ierse cultuur in Vlaanderen en omgekeerd.

Edgard van Cauwelaert (1916-1987) was een advocaat, rechter en hoogleraar. Hij engageerde zich in Brussel binnen verschillende Vlaamsgezinde verenigingen, zoals het Vlaams Komitee voor Brussel en het Vlaams Onderwijscentrum Brussel.

Alfons van Coillie (1884-1949) was stichtend voorzitter van het Katholiek Vlaams Verbond, dat ijverde voor het minimumprogramma.