Encyclopedie

De inzet van Louis Franck (1868-1937) voor de vernederlandsing van het middelbaar onderwijs en de Gentse universiteit bracht hem rond 1910 op het hoogtepunt van zijn Vlaams-liberale roem.

Jef François (1901-1996) was als leider van de Dinaso Militanten Orde een kopstuk van het Verdinaso.

Geneesheer Jan Fransen (1886-1975) was hoogleraar aan de Gentse universiteit. Na de Tweede Wereldoorlog was hij voorzitter van het IJzerbedevaartcomité en het Vlaams Geneesherenverbond.

De advocaat Robert Fransman (1907-1987) was tijdens de bezetting gewestleider van Hasselt voor het Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV).

Jozef Franssens (1899-1973) stichtte in Montzen een afdeling van het Davidsfonds. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte hij voor de commissie voor Taaltoezicht. Na de Tweede Wereldoorlog richtte in Voeren hij het Langohr-Veltmans Komité op.

Paul Fredericq (1850-1920) was een vooraanstaande Gentse historicus, die als de officieuze ideoloog van het liberaal flamingantisme kan worden  omschreven.

Leo Frenssen (1880-1946) was een Antwerpse non-conformist, pacifist, technocraat en flamingant die niet kon aarden in de maatschappij met haar regels en normen. Gedurende korte tijd was hij politiek succesvol in de sinjorenstad.

Juliane Gabriëls (1886-1958) was een Gentse zenuwarts en kunsthistorica, die onder meer meewerkte aan Jong Dietschland (1926-1935), publiceerde over de Vlaamse beeldhouwkunst en aandacht vroeg voor de Frans-Vlaamse kunstgeschiedenis.

Mark Gabriëls (1933-2026) was actieleider en woordvoerder van de actie ‘Waar Vlamingen thuis zijn’ en mede-initiatiefnemer van De Gordel.

Priester Jean-Marie Gantois (1904-1968) speelde een belangrijke rol in de Vlaamse beweging in Frans-Vlaanderen en kwam daarbij uit voor een Diets en radicaal-rechts standpunt.