Encyclopedie

Franciscus Bilen (1819-1881) behoorde tot de strekking binnen het vroege socialisme die democratische gebondenheid, Vlaamsgezindheid en antiklerikalisme met elkaar verbond. Hij ijverde onder meer voor het algemeen stemrecht.

Jozef Bittremieux (1878-1950) was een Vlaams katholiek priester, kanunnik en theoloog. Hij doceerde aan de Leuvense universiteit als eerste theologie in het Nederlands en steunde er de opkomende Vlaamse studentenbeweging.

Hendrik Blanckaert (1827-1899) was een Vlaamsgezinde Frans-Vlaamse landbouwer die schreef over Frans-Vlaanderen in het Gentse blad Het Volksbelang.

Justin Blanckaert (1863-1942) speelde een belangrijke rol in de herlevende Vlaamse beweging in Frans-Vlaanderen. Hij was onder meer voorzitter van het Vlaamsch Verbond van Frankrijk.

Pieter Blanckaert (1896-1944) was een Vlaamsgezinde Frans-Vlaming. Hij was voorzitter van het Vlaamsch Verbond van Frankrijk.

Edgard Blancquaert (1894-1964) was een neerlandicus die zich inspande voor de verspreiding van het Algemeen Nederlands. Hij ontpopte zich als antifascistische flamingant.

Roger Blanpain (1932-2016) was professor arbeidsrecht aan de Katholieke Universiteit Leuven en de Universiteit Tilburg en senator voor de Volksunie.

Jozef Blockhuys (1825-1907) was in Brussel als militante flamingant betrokken bij tal van organisaties. Ook was hij de auteur van een aantal Nederlandstalige leerboeken, toneelstukjes voor kinderen, novellen en gedichten.

Historicus en Antwerps stadsarchivaris Frans Blockmans (1911-1962) was een Vlaamsgezinde socialist en federalist.

De Nederlandse hoogleraar geschiedenis Petrus Johannes Blok (1855-1929) was met zijn meerdelige Geschiedenis van het Nederlandse Volk als nationaal geschiedschrijver een tegenhanger van de Belgische historicus Henri Pirenne en zijn Hi

Jules Boedt (1884-1966) was een Vlaamsgezinde, liberale politicus die een belangrijke activiteit ontplooide in het liberale verenigingsleven in Brussel.