Encyclopedie

Jan Debrouwere (1926-2009) was een communistisch politicus, redacteur en journalist. Hij maakte deel uit van het politieke kader van de Kommunistische Partij en was redacteur bij het dagblad De Rode Vaan.

Priester Georges Decalf (1911-1993) organiseerde Frans-Vlaamse cultuurdagen. Ook liet hij in Frans-Vlaanderen Nederlandstalig toneel opvoeren.

Albert Deckmyn (1915-1989) vestigde zich als advocaat in Kortrijk. Hij militeerde binnen het Verdinaso en sloot zich in mei 1941 aan bij de Eenheidsbeweging-VNV. In september 1941 werd hij hoofdredacteur van De Nationaal-Socialist.

Richard Declerck (1899-1986) was een Brugse advocaat die later gouverneur van Antwerpen werd en binnen de socialistische beweging een brede en Vlaams geïnspireerde culturele visie verspreidde.

Léon Degrelle (1906-1994) was de leider van Rex, initieel een Belgische, extreemrechtse nationalistische beweging, nadien omgevormd tot partij, die na 1936 radicaliseerde in fascistische zin.

Cyriel Delaere (1861-1917) was een Vlaams katholiek priester-leraar en schrijver. Hij steunde de Vlaamse scholieren- en studentenbeweging en trok mee de tijdschriften Biekorf en De Vlaamsche Vlagge.

Jozef Delafortrie (1910-1959) was vóór de Tweede Wereldoorlog actief lid van het Verdinaso en de Dinaso Militanten Orde. Na de oorlog was hij werkzaam als journalist bij verschillende katholieke kranten.

Jules Delaforterie (1880-1935) was de schoonzoon van Pieter Daens. Hij zette zich in voor de Christene Volkspartij en werkte mee aan de daensistische pers.

Luc Delafortrie (1912-1999) was lid van het Verdinaso, journalist bij onder meer De Standaard en stichter-voorzitter van het Daensfonds.

De onderwijzer Lodewijk Delpire (1846-1927) was een vrijzinnige flamingant uit het Brusselse, die in 1907-1909 onder het pseudoniem Didaskalos een reeks open brieven over de Vlaamse kwestie publiceerde in De Standaard.