Encyclopedie

Dominicaan Omaar Belderbos (1917-1985) kwam na de oorlog in de problemen met het gerecht om zijn hulp aan collaborateurs. Hij was actief in de kringen van het Algemeen Katholiek Vlaamsch Studentenverbond (AKVS).

De Vlaamse priester en theoloog Karel Bellon (1891-1957) was van 1928 tot zijn overlijden hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Hij zette zich in voor de samenwerking tussen Nederland en Vlaanderen.

Jan P. Bernaerts (1879-1956) was een Vlaamsgezinde priester, actief in de katholieke Vlaamse studentenbeweging en de toneelliefhebbersbeweging.

Antonius Binnewiertz (1870-1915) was een Nederlandse katholieke priester, die van 1900 tot 1902 deel uitmaakte van de redactie van Dietsche Warande en Belfort.

Jozef Bittremieux (1878-1950) was een Vlaams katholiek priester, kanunnik en theoloog. Hij doceerde aan de Leuvense universiteit als eerste theologie in het Nederlands en steunde er de opkomende Vlaamse studentenbeweging.

Karel Blancke (1849-1934) was een Vlaamsgezinde kapelaan en medewerker van De Vlaamsche Vlagge. Na de bisschoppelijke veroordeling van het Vlaams-nationalisme trok hij zich evenwel uit de redactie terug.

Jozef Blockhuys (1825-1907) was in Brussel als militante flamingant betrokken bij tal van organisaties. Ook was hij de auteur van een aantal Nederlandstalige leerboeken, toneelstukjes voor kinderen, novellen en gedichten.

Konstantijn Bogaerts (1812-1891) was als priester actief in het onderwijs en in het bisdom Luik.

Priester-leraar Jan Bols (1842-1921) ijverde in de lijn van Guido Gezelle voor de studie van de volkstaal en de volkscultuur.

Dominicaan Alaan-Berten Boucquillon (1915-1986) was een van de bezielers van het naoorlogse Vlaams-nationalistische, Dietse jeugdverenigingsleven.

Nicolas Bourgeois (1896-1982) was een Frans-Vlaamse voorman en federalistisch denker. Hij was de rechterhand van Jean-Marie Gantois in het Vlaamsch Verbond van Frankrijk.

Frans Boussen (1774-1848) was de eerste bisschop van het heropgerichte bisdom Brugge (1834-1864). Onder zijn beleid voltrok zich een snel verfransings-proces in de West-Vlaamse colleges.

De Antwerpse priester Julius Bouten (1859-1912) was geëngageerd in de Vlaamse studentenbeweging en taalactivist, wat volgens zijn Vlaamsgezinde medestanders ten koste ging van zijn kerkelijke loopbaan.