Dedecker, Jean-Marie

Jean-Marie Dedecker groeide op in Lombardsijde, als tweede kind uit een gezin van zeven. Zijn vader was hoofdcontroleur bij de Milieumaatschappij. Dedecker volgde lager secundair onderwijs aan het Sint-Bernarduscollege in Nieuwpoort en ging vervolgens naar het Bisschoppelijk Instituut van Veurne, waar hij Latijn-Grieks studeerde.

Dedecker begon zijn professionele carrière als interim-bediende bij Lithobeton. Daarna werd hij bankbediende bij Bank Brussel Lambert (BBL), waar hij zich opwerkte tot filiaaldirecteur in Oostende. In 1992 richtte hij zijn eigen bedrijf op (Dedecker Consult NV) en werkte als zelfstandig verzekeringsmakelaar. Verder was hij aandeelhouder in enkele horecazaken in Oostende en Koksijde en runde hij een visrokerij.

Judocoach en BOC-bestuurslid

Tussen 1981 en 2000 fungeerde Dedecker als bondscoach bij de Belgische Judobond. In 1981 was hij zelf nog actief op het EK. Hij was ook bestuurslid (1996-2000) van het Belgisch Olympisch en Interfederaal Comité (BOIC) (zie Sport Sport Sport en Vlaamse beweging raakten in de loop van de 19de en 20ste eeuw steeds meer met elkaar verstrengeld. Niet alleen drukten de taalkwestie en de communautaire problematiek hun stempel... Lees meer ). Onder Dedeckers leiderschap beleefde het Belgische judo hoogdagen. Alles bij elkaar behaalden de Belgische judoka’s 154 medailles tijdens EK’s, WK’s en de Olympische Spelen.

Als bondscoach ging Dedecker regelmatig in de clinch met de Franstalige judotak. Hij ontkende dat daarbij een Vlaamsgezind motief speelde, maar schuwde intussen de clichés uit het communautaire repertoire niet: ‘Ik heb niets tegen de Walen, ik doe evenveel voor Vlaamse als Waalse topjudoka's. Maar ik heb wel een gloeiende hekel aan profitariaat en amateurisme en toevallig vind je dat in de judobond aan de Waalse kant.'

In februari 2000 werd Dedecker ontslagen als bondscoach nadat hij, zonder medeweten van de judofederatie en de toenmalige hoofdsponsor, een nieuwe sponsor benaderde.

1999-2002: Senator voor VLD, op eigen (ram)koers

In de aanloop naar de verkiezingen van 1999 berichtte De Standaard De Standaard (1914-) Het eerste nummer van het dagblad De Standaard verscheen op 4 december 1918. De krant was gedurende vele decennia hét blad bij uitstek van de katholieke Vlaamse beweging in al haar varian... Lees meer dat Dedecker zich verkiesbaar stelde voor de Senaat. Hoewel hij connecties had bij het Vlaams Blok Vlaams Blok / Vlaams Belang (VB) Vlaams Belang is een radicaal-rechtse Vlaams-nationalistische partij, die in 1978 ontstond onder de naam ‘Vlaams Blok’, als verkiezingskartel van de Vlaamse Volkspartij en de Vlaams Natio... Lees meer en ook de CVP Christelijke Volkspartij (CVP) Lees meer en VU Volksunie (VU) Tussen 1954 en 2001 bepaalde de Volksunie (VU) als Vlaams-nationalistische partij mee de politieke evolutie in België, van unitaire staat tot federaal koninkrijk. Ze groeide uit tot de tw... Lees meer - ID21 ID21 ID21 (Integrale Democratie voor de 21e eeuw) was een politieke beweging die in 1998 boven de doopvont werd gehouden door Volksunie (VU)-politicus Bert Anciaux. Eind november 1997 kreeg de... Lees meer interesse toonden, had de gewezen succescoach voor VLD Vlaamse Liberalen en Democraten (Open Vld) Lees meer gekozen. Als reden voor zijn politieke engagement verwees hij naar de impasse in de Belgische politiek na de affaire Dutroux. Tijdens de campagne stak Dedecker zijn Vlaamsgezinde overtuiging niet onder stoelen of banken: ‘Ik heb niets tegen Walen of Wallonië (…) Ik ben overtuigd Vlaamsvoelend omdat ik mij hier onrechtvaardig en ongelijk behandeld voel.’ 

Tijdens de verkiezingen Verkiezingen Lees meer van 13 juni 1999 wonnen de VLD én Dedecker. De liberale partij werd de grootste van het land en Dedecker werd met niet minder dan 52.492 voorkeurstemmen rechtstreeks gekozen door het Nederlandse kiescollege binnen de Senaat. Hij kreeg daarmee de op twee na meeste stemmen binnen de VLD, na Guy Verhofstadt Verhofstadt, Guy Guy Verhofstadt (1953) is een liberaal politicus die actief was en is op het nationale en internationale niveau. Onder zijn voorzitterschap vond er een verruiming plaats van de liberale p... Lees meer én Marc Verwilghen.

Vanaf dag één in de Senaat werd duidelijk dat Dedecker zich weinig aantrok van de partijlijn. Hij bekritiseerde het cordon sanitaire en als republikein weigerde hij aanwezig te zijn bij het Koninklijk bezoek in Oostende. Dedecker hekelde de gebrekkige kennis van het Nederlands bij de Koninklijke familie en haar uitgebreide economische en politieke macht. Volgens hem hoorde het Koningshuis Monarchie In deze bijdrage over de Belgische vorsten, van Leopold I tot en met Albert II (1831-2013), wordt gepeild naar hun oordeel over en aandeel in de ontwikkeling van de Belgische taalstrijd e... Lees meer een louter ceremoniële rol te spelen, zoals in de Scandinavische landen Scandinavië & Vlaanderen In de loop van de 19de en 20ste eeuw oefende Scandinavië een sterke aantrekkingskracht uit op verschillende strekkingen binnen de Vlaamse beweging. De interesse voor het Hoge Noorden had ... Lees meer het geval was. VLD-voorzitter Karel de Gucht distantieerde zich van de uitspraken van Dedecker, terwijl Geert Bourgeois Bourgeois, Geert Geert Bourgeois (1951) is een Vlaams-nationalistisch politicus voor de N-VA. Hij was van 2014 tot 2019 minister-president van Vlaanderen. Lees meer (Volksunie), Bruno Tobback ( SP Socialistische partij De socialistische partij werd in België in 1885 opgericht als de Belgische Werkliedenpartij (BWP), veranderde in 1945 haar naam in Belgische Socialistische Partij (BSP) en viel in 1978 u... Lees meer ) en Vincent van Quickenborne ( Spirit Spirit Spirit was een Vlaamse progressieve partij, opgericht in 2001 na het uiteenvallen van de Volksunie (VU). Eén jaar na de oprichting werd een kartel gesloten met SP.A. In 2008 werd Spirit o... Lees meer ) zijn stellingname steunden. Het was niet de laatste keer dat Dedecker het VLD-bestuur in de gordijnen joeg. Ook toen hij een lans brak voor een referendum over vreemdelingenstemrecht en zich in het Waalse televisieprogramma Televisie Als geen ander massamedium heeft de televisie bijgedragen aan de vorming van de Vlaamse ‘verbeelde gemeenschap’. Terwijl de staatshervormingen zich voltrokken, werd de Vlaamse natie dagel... Lees meer Mise au Point als separatist uitte, ‘net als De Gucht en een groot deel van de VLD’, botste hij met de partijleiding, al nam de VLD in haar Novemberverklaring van 2002 wel het confederale model op – op aanraden van Van Quickenborne en Dedecker.

Zijn vooralsnog grootste clash met de partij kwam er in januari 2002, toen Dedecker samen met een journalist van VTM seriemoordenaar Marc Dutroux bezocht in de gevangenis. Minister van Justitie, Marc Verwilghen (VLD), en fractievoorzitster Jeannine Leduc eisten zijn ontslag. Dedecker bood zijn excuses aan en werd door de tuchtcommissie van de partij geschorst voor drie maanden.

Federale, Vlaamse en Europese verkiezingen (2003-2004)

Tijdens de federale verkiezingen van 18 mei 2003 werd VLD opnieuw de grootste partij – en Dedecker raakte met 65.105 voorkeurstemmen opnieuw verkozen in de Senaat. Hij volgde Paul de Grauwe op als commissievoorzitter Financiën en Economische Aangelegenheden.

Toen in november 2003 het voorstel over migrantenstemrecht van MR en SP in de Senaat kwam, filibusterde Dedecker, samen met Hugo Coveliers Coveliers, Hugo De advocaat Hugo Coveliers (1947) was partijpolitiek actief binnen de Volksunie, de Vlaamse Liberalen en Democraten (VLD) en nadien zijn eigen partij VLOTT. Hij profileerde zich als kamer... Lees meer , de zitting door een lezing te geven over de economische Economie Dit artikel gaat over de relatie tussen economie en Vlaamse beweging. Daarmee beoogt deze tekst geen economische geschiedenis te schetsen van wat we vandaag Vlaanderen noemen. Integendee... Lees meer situatie van Thailand. Partijvoorzitter De Gucht riep hem nadien tot de orde, maar stemde zelf tegen het migrantenstemrecht. Naar aanleiding van datzelfde dossier liet Dedecker zich kritisch uit over hoe de federalisering van België vorm kreeg: ‘Als het de Walen federaal niet aanstaat, worden de dossiers geregionaliseerd. (…) Maar als wij het migrantenstemrecht willen toewijzen aan de deelstaten, gaat dat niet. En de Vlamingen aanvaarden dat.’

Aanvankelijk wilde Dedecker niet deelnemen aan de Vlaamse en Europese verkiezingen van 2004, omdat hij zijn positie in de Senaat niet wilde opgeven. Na een gesprek met Van Quickenborne stelde hij zich onder voorwaarden echter toch verkiesbaar voor het Vlaams Parlement Vlaams Parlement Het Vlaams Parlement is de parlementaire vergadering van de Vlaamse deelstaat in het federale België. Zijn geschiedenis kent drie grote fasen: de periode van de Cultuurraad voor de Neder... Lees meer . Dedecker werd verkozen met 21.276 voorkeurstemmen. Op 6 juli 2004 legde hij de eed af als gemeenschapssenator, als vervanger van Didier Ramoudt. Zijn gecoöpteerde senatorpositie werd ingenomen door Stephanie Anseeuw. Naar aanleiding van de grote verkiezingsoverwinning van het Vlaams Blok riep Dedecker opnieuw op om het cordon sanitaire op te heffen, dat volgens hem de hoofdoorzaak was voor het electorale succes van de partij.

Van kandidaat-voorzitter naar dissident (2004-2006)

Eind oktober 2004 stelde Dedecker zich kandidaat voor het voorzitterschap van VLD. Hij pleitte voor een rechtsere, Vlaamsere en liberalere koers, waarbij de nadruk zou liggen op ondernemerschap en de vrije meningsuiting. Ook wilde hij een referendum houden onder de VLD-leden over het opheffen van het cordon sanitaire. Voorzitter ad interim Bart Somers won de verkiezing echter met een nipte meerderheid (50,5% van de stemmen), Dedecker behaalde 38,3%. Ook al verloor Dedecker, de stemming legde wel de interne verdeeldheid binnen de VLD bloot.

Deze verkiezingen kondigden het begin van het einde aan van Dedeckers dagen bij de VLD. In januari 2005 stemde 98 van de 100 VLD-mandatarissen voor het BPA: Barts Plan van Aanpak – van voorzitter Bart Somers. Eén van de punten van het BPA luidde: Geen samenwerking met Vlaams Belang. Het ‘dwong’ Dedecker om zich wat het cordon sanitair betrof te plooien naar de afspraken binnen de VLD.

Voor het economisch congres van de partij in mei 2005 liet De Gucht zich in een interview met De Morgen De Morgen De in 1978 opgerichte krant De Morgen evolueerde van een socialistisch naar een algemeen informatief dagblad. Lees meer ontvallen dat Dedecker de partij met zijn ‘dissidente’ houding in twee aan het splijten was. Volgens Dedecker was het een poging om hem de partij uit te werken. Zowel De Gucht als Dedecker werden vanwege deze schermutseling terechtgewezen door partijvoorzitter Somers. Al deze media-aandacht legde Dedecker intussen geen windeieren. Hij werd in deze periode de populairste politicus in Vlaanderen volgens stemwijzers (‘De Stemmenkampioen’ van Het Laatste Nieuws Het Laatste Nieuws Het Laatste Nieuws was een liberaal en Vlaamsgezind dagblad, waarvan het eerste nummer op 7 juni 1888 verscheen. In 2023 bestaat de krant nog steeds als een populair dagblad voor een bree... Lees meer ).

In februari 2006 publiceerde Dedecker Recht(s) voor de raap, waarin hij zijn ideologische stokpaardjes bereed en kritiek uitte op ecologisten, socialisten, Wallonië, de monarchie én het cordon sanitaire. De boekvoorstelling werd slechts door één lid van de VLD bijgewoond, Luk van Biesen, terwijl het Vlaams Belang Vlaams Blok / Vlaams Belang (VB) Vlaams Belang is een radicaal-rechtse Vlaams-nationalistische partij, die in 1978 ontstond onder de naam ‘Vlaams Blok’, als verkiezingskartel van de Vlaamse Volkspartij en de Vlaams Natio... Lees meer de publicatie positief onthaalde. Recht(s) voor de raap -- een staalkaart van Dedeckers Vlaams georiënteerde populisme Populisme Het concept ‘populisme’ verwijst naar de discursieve strategie die uitgaat van een ‘volks’ verweer tegen een politieke, economische of culturele elite. In de geschiedenis van de Vlaamse b... Lees meer -- groeide uit tot een politieke bestseller.

Op 11 oktober 2006 riep voorzitter Bart Somers de partijraad samen om Dedecker uit VLD te zetten, zodat de partij eensgezind naar de verkiezingen van 2007 toe kon werken. De partijraad steunde Somers unaniem en Dedecker werd uit de partij gezet. Deze bleef niet bij de pakken zitten. Meteen na zijn ontslag sprak hij al van een eigen partij. Eind november 2006 richtte Dedecker in dit verband de vzw Cassandra op (zie Lijst Dedecker Lijst Dedecker (LDD) Lijst Dedecker (LDD) is een Vlaamse libertaire politieke partij, die werd opgericht in 2007 door Jean-Marie Dedecker. Tot 2014 nam de partij deel aan de federale en regionale verkiezingen... Lees meer ).

Toenadering tot N-VA: flirt met pijnlijke afloop  

Die nieuwe partij werd niet meteen opgericht. Op 29 november 2006 kwam Dedecker bij de Nieuw-Vlaamse Alliantie Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) De N-VA is op electoraal vlak de meest succesvolle Vlaams-nationalistische partij ooit en slaagde er ook in om de grootste Belgische partij te worden. Ze zit bijna 20 jaar in de Vlaamse R... Lees meer (N-VA) terecht, nadat er ook in 2004 en 2005 al toenaderingspogingen hadden plaatsgevonden. Eén dag na zijn voorstelling als N-VA-lid uitte kartelpartner CD&V echter kritiek op de toetreding van Dedecker. Voorzitter Yves Leterme Leterme, Yves Yves Leterme (1960) was christendemocratisch minister-president (2004-2007) van de Vlaamse Regering en eerste minister (2008-2011) van de federale regering. Hij ijverde voor confederalism... Lees meer gaf te kennen dat hij er als christendemocraat weinig voor voelde om met de rechtsliberaal Dedecker in zee te gaan. Zowel diens standpunten als politieke stijl lagen volgens Leterme mijlenver van die van CD&V. Hij plaatste de jonge N-VA-voorzitter Bart de Wever De Wever, Bart Bart de Wever (1970) is een Vlaams-nationalistisch politicus. Hij is sinds 2004 voorzitter van de N-VA, die onder zijn voorzitterschap de grootste partij van België werd. Sinds 2013 is hi... Lees meer dan ook voor de keuze: verder gaan met Dedecker of met CD&V.

Het zogenaamde ‘Valentijnskartel’ leek even te zullen sneuvelen, maar uiteindelijk koos N-VA er op 9 december 2006 voor om de alliantie met CD&V niet te verbreken, met als argument dat de partij wenste deel te nemen aan de gesprekken over een nieuwe staatshervorming Staatshervorming Tussen 1970 en vandaag werden zes staatshervormingen doorgevoerd die België omvormden van een unitaire in een federale staat met drie gewesten, het Vlaamse, het Waalse en het Brussels Hoo... Lees meer . Het gevolg was dat Dedecker de partij na amper tien dagen verliet en zijn relatie met De Wever voorlopig sterk bekoelde.

Enter Lijst Dedecker

Lang bleef Dedecker niet politiek dakloos. In januari 2007 presenteerde de West-Vlaming zijn eigen partij: Lijst Dedecker Lijst Dedecker (LDD) Lijst Dedecker (LDD) is een Vlaamse libertaire politieke partij, die werd opgericht in 2007 door Jean-Marie Dedecker. Tot 2014 nam de partij deel aan de federale en regionale verkiezingen... Lees meer (LDD), een rechts en ‘libertair’ project dat onder het motto ‘Gezond Verstand’ ijverde voor onder andere confederalisme, een eigen Vlaamse fiscaliteit, een vlaktaks van 30% op inkomen, 19% vennootschapsbelastingen en een performante en efficiënte overheid.

De komst van een potentiële stemmenkaper op rechts zorgde voor lichte paniek bij concurrent Vlaams Belang. Bij enkele kopstukken zoals Gerolf Annemans Annemans, Gerolf Gerolf Annemans (1958) is een advocaat en de langst dienende volksvertegenwoordiger van het Vlaams Blok (sinds 2004: Vlaams Belang). Van 2012 tot 2014 was hij voorzitter van de partij. ... Lees meer groeide het plan om met LDD de lijst ‘Forza Flandria’ te vormen en samen naar de federale verkiezingen van 2007 te trekken. Dedecker werd daarbij de eerste plaats op de senaatslijst beloofd, wat hijzelf later echter ontkende. Door interne onenigheid binnen Vlaams Belang kwam het niet zover. Ook Dedecker stelde zich terughoudend op. ‘Ik word nooit lid van Vlaams Belang’, verklaarde hij in de Krant van West-Vlaanderen. ‘Maar een kartel? Nu niet, maar zeg nooit “nooit”’. Bij haar electorale vuurdoop in juni 2014 scoorde de nieuwbakken partij met 6,4% van de stemmen in Vlaanderen verrassend hoog. Dedecker zelf haalde 51.120 voorkeurstemmen.

Toen de regeringsformatie na de verkiezingen al snel muurvast kwam te zitten in een communautaire crisis van formaat, liet Dedecker zich andermaal opmerken met een scherpe confederalistische stellingname. De aanleiding vormde het feit dat koning Albert II alle partijvoorzitters uitgezonderd de voorzitters van LDD, N-VA en Vlaams Belang had uitgenodigd voor een gesprek over de aanslepende regeringsvorming. Als reactie publiceerde Dedecker een open brief in De Morgen en De Standaard waarin hij met een allusie op Jules Destrées Destrée, Jules Jules Destrée (1863-1936) was een kopstuk van de socialistische partij en de Waalse beweging, dat onder meer bekend staat om zijn ophefmakende Lettre au Roi (1912). Lees meer beroemde Lettre au roi uit 1912 verklaarde: ‘Sire, il n'y a plus de Belges. Het is tijd dat uw entourage U in Uw edele oor fluistert dat Vlamingen en Walen wel in hetzelfde huis wonen, maar elk op een aparte verdieping. Bovendien is de trap tussen beide etages nog behoorlijk stuk.’ Dedeckers stuk las dan ook als een gepeperde belijdenis van zijn confederalistische en republikeinse overtuiging.

2008-2009: van populariteit naar controverse

In de context van opeenvolgende regeringscrises en de impasse rond Brussel-Halle-Vilvoorde (zie Staatshervorming Staatshervorming Tussen 1970 en vandaag werden zes staatshervormingen doorgevoerd die België omvormden van een unitaire in een federale staat met drie gewesten, het Vlaamse, het Waalse en het Brussels Hoo... Lees meer ) wonnen Dedecker en LDD aan populariteit. De partij ging er in de peilingen flink op vooruit en volgens de verkiezingsbarometer van RTL en La Libre Belgique van oktober én december 2008 was de West-Vlaming veruit de populairste politicus in België.

In de laatste maanden voor de Vlaamse verkiezingen van juni 2009 kwam Dedecker echter in een schandaalsfeer terecht, in het bijzonder toen aan het licht kwam dat de ex-VLD’er vijf maanden lang een privédetective had ingehuurd om onderzoek te voeren naar minister van Buitenlandse Zaken Karel de Gucht. Volgens Dedecker was De Gucht een van de aandeelhouders van een immobedrijf dat het gerechtsgebouw van Veurne in handen kreeg. De Gucht diende een klacht in wegens laster en eerroof, maar deze werd maanden later geseponeerd. In mei 2013 zou Dedecker als gevolg van het schandaal zijn parlementaire onschendbaarheid verliezen, een straf die in 2015 werd opgeschort, aangezien hij door de media-aandacht voor het proces al voldoende nadelige gevolgen had ondervonden.

Ook de ruzie tussen Dedecker en reclamemaker Wim Schamp, die het logo van de partij had ontworpen, zorgde in het verkiezingsjaar 2009 voor negatieve media-aandacht. Hetzelfde gold voor de spanningen binnen de partij zelf, die ontstonden naar aanleiding van een interview van Dedecker in Knack, waarin hij zich een voorstander toonde van een coalitie met VLD en CD&V. Toen Jo Claus, secretaris van LDD Oost-Vlaanderen, in hetzelfde blad kritiek uitte op Dedecker, werd hij enkele dagen later ontslagen. En ook in het eind april gepubliceerde boek Jean-Marie Dedecker. De buffel van Humo-journalist Raf Sauviller werd diens imago van enfant terrible andermaal breed uitgemeten. Sauvillers boek las als een bloemlezing van bewezen en vermeende schandalen rond de persoon van Dedecker: van de premies die hij opstreek als judocoach tot zijn persoonlijke verrijking via de Vlaamse SportAcademie (Vlas).

De aanhoudende sfeer van controverse rond Dedecker en zijn partij zorgde er samen met de electorale opmars van de N-VA voor dat LDD bij de regionale verkiezingen van juni 2009 ver onder de verhoopte 10% bleef. Dedecker kreeg lokaal 54.921 (de zevende plaats) en Europees 149.768 voorkeurstemmen, maar bleef in de Kamer. Ondanks het tegenvallende verkiezingsresultaat en de perikelen buiten én binnen de partij bleef Dedeckers positie binnen LDD echter nagenoeg onaantastbaar: in maart 2010 werd hij met meer dan 80% van de stemmen herkozen. Ook de kritiek van tegenkandidaat Chris Dobbelaere dat Dedecker zich met de partijkas verrijkt had, bleef niet aan hem kleven.

2010-2018: tanend succes en lokale revival

Toen eind april 2010 de regering Leterme II viel als gevolg van de crisis rond het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde en er binnen de maand nieuwe federale verkiezingen werden aangekondigd, juichte Dedecker deze ontwikkelingen aanvankelijk toe. LDD had het echter moeilijk om de verkiezingslijsten te vullen en haalde slechts 3,7% van de stemmen. Van de vijf Kamerleden behield alleen Dedecker zijn zetel. Als gevolg van de ontgoochelende verkiezingsuitslag stond Dedecker tijdelijk (tot begin 2011) het voorzitterschap af aan Lode Vereeck. Als enige LDD’er in de Senaat liet Dedecker zich onder meer opmerken met een voorstel om op 11 november 2010 – in de context van de aanslepende regeringsvorming – een bindend referendum te organiseren over de toekomst van België. Bij de gemeenteraadsverkiezingen haalde Dedecker (inmiddels verhuisd van Oostende naar Middelkerke) de meeste voorkeurstemmen (2331) in deze kustgemeente, maar bleef LDD steken op amper 25% van de stemmen, waardoor ze de tweede partij werd na Open VLD in de oppositie belandde.

In de aanloop naar de federale verkiezingen van 2014 was er korte tijd sprake van dat LDD zou samenwerken met N-VA, maar Geert Bourgeois stelde zijn veto. Naast de ‘fundamentele verschillen’ in hun beider visies speelde daarbij wellicht ook een strategische overweging, aangezien er met Dedecker een populair kopstuk in Bourgeois’ kiesgebied West-Vlaanderen West-Vlaanderen Lees meer zou bijkomen. Dedecker nam bijgevolg als lijsttrekker van LDD deel aan de federale verkiezingen die dat jaar in mei plaatsvonden. Toen LDD de kiesdrempel niet haalde (3,5%), verloor Dedecker zijn zetel in de Kamer. De West-Vlaming kondigde aan dat hij zich voortaan meer op de gemeentepolitiek zou concentreren.

Bij de lokale verkiezingen van oktober 2018 behaalden LDD en Jean-Marie Dedecker een absolute meerderheid van de zetels met 44,1% van de stemmen. Zelf behaalde Dedecker een recordaantal stemmen met 4.240 voorkeurstemmen (op een totaal van 14.242 stemgerechtigden), waardoor hij burgemeester werd van Middelkerke.

2019-…: De verzoening met N-VA

In januari 2019 werd bekend dat Dedecker als onafhankelijke op de lijst van de N-VA zou deelnemen aan de federale verkiezingen. Hij werd met 40.781 voorkeurstemmen verkozen. Na de verkiezingen riep Dedecker in het praatprogramma C’est pas tous les jours dimanche op RTL de N-VA op om het cordon sanitaire te doorbreken, als noodzakelijke stap om België te splitsen. Tijdens de regeringsvorming bleef hij er regelmatig voor pleiten om samen met Vlaams Belang te regeren, om zo een ‘einde te maken aan de Zwarte Zondagen Zwarte Zondag “Zwarte zondag” was de benaming voor de doorbraak van het Vlaams Blok (VB) bij de Kamer- en Senaatsverkiezingen van 24 november 1991. De overwinning zorgde voor een politieke schokgolf en... Lees meer ’.

Toen er uiteindelijk een regering zonder N-VA en Vlaams Belang werd gevormd,  maakte een ontgoochelde Dedecker op VTM Nieuws bekend dat hij LDD nieuw leven zou inblazen met het oog op de federale verkiezingen van 2024. Hoewel er gesprekken volgden met oud-LDD-kopstuk Peter Reekmans Reekmans, Peter Politicus Peter Reekmans (1975) begon zijn politieke carrière bij de Vlaamse Liberalen en Democraten (VLD), maar stapte over naar Lijst Dedecker (LDD), waarvoor hij van 2009 tot 2014 als... Lees meer , werd in het verkiezingsjaar duidelijk dat Dedecker dan toch aan boord zou blijven van N-VA en als onafhankelijke lijsttrekker van de partij in West-Vlaanderen zou deelnemen aan de verkiezingen. Op 9 juni 2024 werd Dedecker verkozen met 58.603 voorkeurstemmen. Toen de federale regering in februari 2025 aantrad met Bart de Wever als premier, verliet Dedecker de N-VA-fractie omdat hij naar eigen zeggen als onafhankelijke de regering beter kon controleren.

Tijdens de lokale verkiezingen van 13 oktober 2024 behaalde LDD 43,3% van de stemmen, goed voor 12 zetels. Dedecker begon zo aan een tweede mandaat als burgemeester van Middelkerke.