Francken, Theo

Theo Francken werd in 1978 geboren in Lubbeek (Vlaams-Brabant), waar zijn vader werkzaam was als dokter. Zijn moeder was afkomstig uit Frankrijk en had haar toekomstige echtgenoot leren kennen tijdens haar letterenstudie aan de destijds nog Franstalige Leuvense universiteit.

Na een schooltijd op internaat in Rotselaar studeerde Francken pedagogische wetenschappen aan de KULeuven, waar hij latere partijgenoten leerde kennen als Matthias Diependaele Diependaele, Matthias Matthias Diependaele (1979) is een Vlaams-nationalistisch politicus. Vanaf 2009 werd hij voor de N-VA verkozen in het Vlaams Parlement. Sinds 2019 maakt hij deel uit van de Vlaamse Reger... Lees meer , Joachim Pohlmann Pohlmann, Joachim Joachim Pohlmann (1981) was achtereenvolgens woordvoerder van N-VA, kabinetschef van Vlaams minister van Cultuur Jan Jambon en kabinetschef van minister van Defensie Theo Francken. Daarna... Lees meer , Sander Loones en Sarah Smeyers.

Begindagen in de politiek

Zijn politieke bewustwording bracht Francken al vroeg bij het Vlaams-nationalisme – hij was een tijdlang actief bij de Volksunie-jongeren Volksuniejongeren (VUJO) Lees meer ; de meer rechtse invulling daarvan (waarvoor hij later bekend kwam te staan) volgde naar eigen zeggen pas later. Na zijn afstuderen in 2001 werd Francken medewerker voor de VU- ID ID21 ID21 (Integrale Democratie voor de 21e eeuw) was een politieke beweging die in 1998 boven de doopvont werd gehouden door Volksunie (VU)-politicus Bert Anciaux. Eind november 1997 kreeg de... Lees meer -fractie in het Vlaams Parlement Vlaams Parlement Het Vlaams Parlement is de parlementaire vergadering van de Vlaamse deelstaat in het federale België. Zijn geschiedenis kent drie grote fasen: de periode van de Cultuurraad voor de Neder... Lees meer en hield zich vooral bezig met onderwijs Onderwijs Lees meer en integratie. Toen de Volksunie Volksunie (VU) Tussen 1954 en 2001 bepaalde de Volksunie (VU) als Vlaams-nationalistische partij mee de politieke evolutie in België, van unitaire staat tot federaal koninkrijk. Ze groeide uit tot de tw... Lees meer dat jaar ophield te bestaan, koos hij voor de N-VA Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) De N-VA is op electoraal vlak de meest succesvolle Vlaams-nationalistische partij ooit en slaagde er ook in om de grootste Belgische partij te worden. Ze zit bijna 20 jaar in de Vlaamse R... Lees meer .

In de beginperiode van Francken’s politieke carrière speelde de N-VA-oprichter en -voorzitter Geert Bourgeois Bourgeois, Geert Geert Bourgeois (1951) is een Vlaams-nationalistisch politicus voor de N-VA. Hij was van 2014 tot 2019 minister-president van Vlaanderen. Lees meer een belangrijke rol. Toen deze in 2004 aantrad als Vlaams minister, ging Francken deel uitmaken van Bourgeois’ kabinet als raadgever op het gebied van onderwijs, werk, sport en inburgering. Na het ontslag van Bourgeois in 2008 keerde hij voor een korte tijd terug naar de N-VA-fractie in het Vlaams Parlement, om in 2009 aan de slag te gaan als Bourgeois’ adjunct-kabinetschef, toen laatstgenoemde Vlaams viceminister-president werd. Deze keer legde Francken zich vooral toe op inburgering en Vlaamse Rand Vlaamse Rand De Vlaamse Rand omvat de negentien gemeenten grenzend aan Brussel of aan een faciliteitengemeente. De relatie tot Brussel leidt er tot specifieke uitdagingen. Lees meer . Tijdens zijn kabinetsperiode leerde Francken de politieke stiel kennen.

Binnen de N-VA vormde Francken een vriendengroepje met onder anderen Joachim Pohlmann, Karl Vanlouwe en Bas Luyten, dat zich de VNV noemde. De afkorting stond voor ‘Vlaams-nationalistische vrienden’, maar alludeerde tevens op het radicaal-rechtse Vlaamsch Nationaal Verbond Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV) Het Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV) (1933-1945) was een rechts-radicale Vlaams-nationalistische partij die tijdens de Tweede Wereldoorlog collaboreerde met de Duitse nationaalsocialistis... Lees meer . Francken noemde zichzelf in interne e-mails van het clubje 'waarnemend VNV-leider'. Behalve in ludieke activiteiten vonden de leden elkaar in een rechts-conservatieve invulling van het Vlaams-nationalisme Zo werden in de mails vraagtekens geplaatst bij de oproep van de N-VA om deel te nemen aan de Gay Pride.

Vanaf 2010 besteedde de N-VA gaandeweg meer aandacht aan veiligheid en migratie, waarbij de partij meer algemeen rechtse standpunten begon in te nemen. Francken trad in deze context steeds meer voor het voetlicht. Bij de federale verkiezingen van juni werd hij als lijsttrekker voor N-VA in de kieskring Leuven in de Kamer verkozen met 13.164 voorkeurstemmen. Hij legde zich toe op onderwerpen als defensie en de monarchie Monarchie In deze bijdrage over de Belgische vorsten, van Leopold I tot en met Albert II (1831-2013), wordt gepeild naar hun oordeel over en aandeel in de ontwikkeling van de Belgische taalstrijd e... Lees meer , maar profileerde zich ook in toenemende mate op het gebied van asiel en migratie Immigratie Vanaf de jaren 1960 werd Vlaanderen een immigratieregio, maar al veel vroeger kenden sommige Vlaamse steden en regio’s een instroom van immigranten van buiten Vlaanderen. Deze bijdrage s... Lees meer . Tijdens de lange periode van lopende zaken, waarin N-VA een akkoord probeerde te bereiken over een staats- en regeringsvorming, was Francken een van de drijvende krachten achter de afschaffing van de Snel-Belgwet en de verstrenging van de gezinshereniging, die in 2011 in het parlement werden gestemd. Hij ontwikkelde zich bovendien tot een van de actiefste politici op de sociale media. Vooral op Twitter liet hij zich steeds vaker opmerken met scherpe, polariserende en vaak controversiële stellingnames.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 trok Francken voor de tweede maal de N-VA-lijst in Lubbeek. Zes jaar eerder had de lokale N-VA-afdeling, door Francken zelf opgericht in 2001, met een teleurstellende 4,96% geen enkele zetel veroverd in de Brabantse gemeente. In 2012 werd de N-VA er met 25,68% de grootste partij, met als gevolg dat Francken in januari 2013 burgemeester werd van Lubbeek. Door de jaren heen zou hij zijn gehechtheid aan zijn gemeente en streek regelmatig blijven etaleren op de sociale media, hoewel hij zich vanaf 2014 moest laten vervangen om zijn eerste regeringsfunctie op te kunnen nemen.

Federaal staatssecretaris voor asiel en migratie

Toen Maggie de Block (Open VLD) als federaal staatssecretaris voor asiel en migratie in de regering Di Rupo uitgroeide tot een van de populairste politici van het land, onder meer op basis van een streng discours over migratie, had Francken het niet altijd gemakkelijk om haar beleid vanuit de oppositie te bekritiseren als te laks. Bij de federale verkiezingen van 2014 stonden beiden tegenover elkaar als lijsttrekkers in de nieuwe kieskring Vlaams-Brabant. Hoewel De Block bijna drie keer zoveel voorkeurstemmen haalde als Francken (die er 44 498 binnenrijfde) werd de N-VA-lijst met 28,73% wel de grootste, al was dit (nipt) de laagste score voor de partij in de vijf Vlaamse provincies.

Nadat Francken een ondersteunende rol speelde bij de onderhandelingen over de vorming van de federale regering Michel, werd hij op 11 oktober 2014 staatssecretaris voor Asiel, Migratie en Administratieve Vereenvoudiging in de eerste Belgische regering waaraan de N-VA deelnam. Zijn aanstelling ging gepaard met controverse. De harde kritiek van de Franstalige oppositie, en met name van de PS, op de keuze van de MR om als enige Franstalige partij in zee te gaan met de ‘gevaarlijke’ Vlaams-nationalistische N-VA kristalliseerde zich vooral rond de figuur van Francken, die het meest radicale en ‘aangebrande’ profiel had binnen de N-VA-afvaardiging in de regering Michel.

Concrete aanleidingen waren zijn aanwezigheid op het feest voor de negentigste verjaardag van VMO Vlaamse Militanten Orde (VMO) De Vlaamse Militanten Orde was een Vlaams-nationale militantenorganisatie die werd opgericht in 1950, aanvankelijk ter ondersteuning van de Vlaams-nationale partijpolitiek. Lees meer -leider Bob Maes Maes, Bob Bob Maes (1924-2025) was nationaal verantwoordelijke van de Vlaamse Militanten Orde (VMO) van de oprichting tot de ontbinding in 1971. Daarna was hij senator voor de Volksunie. Lees meer , het uitlekken van de interne homofoob getinte e-mails van de VNV en een Facebook-bericht waarin hij de economische meerwaarde van de Marrokaanse, Congolese en Algerijnse migrantengemeenschappen in twijfel trok. Als reactie op de vraag om zijn ontslag bood Francken tijdens de plenaire zitting van de Kamer zijn excuses aan. Hij verzekerde een staatssecretaris ‘in het belang van het land met respect voor iedereen’ te zullen zijn. De coalitiepartners namen hier genoegen mee, maar de episode en meer algemeen de impulsieve aard van Francken hadden – vooral buiten, maar deels ook binnen de N-VA – wel twijfel doen ontstaan over zijn geschiktheid om een gevoelig departement als Asiel en Migratie te leiden.

Scherpe communicatie en controverses bleven het beleid van Francken kenmerken. De grote uitdaging voor de N-VA-politicus was om mensen ervan te overtuigen dat het asiel- en migratiebeleid onder zijn bewind veel strenger zou worden. Dit was vanwege verschillende factoren een lastige zaak. Niet alleen was het beleid onder zijn voorgangster De Block al aanzienlijk verstrengd, het regeerakkoord en het internationaal kader beperkten Francken ook in zijn mogelijkheden. Al te verregaande maatregelen lagen bovendien moeilijk bij sommige coalitiepartners, met name de progressieve strekking binnen de MR. Door de harde toon van zijn communicatie ontstond echter wel de perceptie van een radicale ommezwaai. Zo kondigde Francken in zijn eerste interview in functie meteen aan duizend sans-papiers méér te zullen terugsturen.

Met de benoeming van Francken op asiel en migratie en Jan Jambon Jambon, Jan Jan Jambon (1960), informaticus, brak in 1988 met de VU en werd een prominente figuur in de Vlaamse Volksbeweging. Hij pleitte voor een onafhankelijk Vlaanderen in de EU. In 2006 trad hi... Lees meer op Binnenlandse Zaken positioneerde de N-VA zich nog sterker aan de rechterzijde van de socioculturele breuklijn. Tegelijk betekende het voeren van een law and order-beleid binnen deze Belgische gezagsdepartementen onbedoeld maar onvermijdelijk ook dat de partij het Belgische staatsapparaat en de onderliggende idee van de natiestaat aanvaardde en versterkte. Zo impliceerde Franckens pleidooi om nieuwkomers in België ‘onze fundamentele waarden’ te laten onderschrijven in een ‘nieuwkomersverklaring’ het bestaan en het belang van gemeenschappelijke Belgische waarden en begaf hij zich daarmee bovendien op het bevoegdheidsterrein van de gemeenschappen over integratie.

Hoewel Francken ‘slechts’ staatssecretaris was, slaagde hij er door zijn bevoegdheid en zijn vaak brutale, controversiële communicatiestijl in om een van de zichtbaarste regeringsleden te worden (net als De Block voor hem) en dus ook een van zichtbaarste N-VA’ers. Dat zorgde ervoor dat de N-VA ondanks haar transformatie tot federale bestuurspartij ook als een uitgesproken rechtse partij werd gezien, zeker inzake het migratiethema, dat in het verleden radicaal-rechts Rechts-radicalisme De rechts-radicale traditie begon toen het Vlaams-nationalisme in het interbellum koos voor Nieuwe Orde en collaboratie. Na de oorlog evolueerde radicaal-rechts in Vlaanderen van nostalgi... Lees meer groot had gemaakt. N-VA leek daarmee een revival van zijn Vlaams-nationalistische concurrent Vlaams Belang Vlaams Blok / Vlaams Belang (VB) Vlaams Belang is een radicaal-rechtse Vlaams-nationalistische partij, die in 1978 ontstond onder de naam ‘Vlaams Blok’, als verkiezingskartel van de Vlaamse Volkspartij en de Vlaams Natio... Lees meer te beletten.

De vluchtelingencrisis in 2016 zorgde ervoor dat het departement van Francken nog sterker in de actualiteit kwam. De rechtse profilering van de partij nam in de context van de crisis nog toe. Zo stelde voorzitter De Wever de Vluchtelingenconventie van Genève ter discussie. In de praktijk noopte de Europese migratiecrisis Francken echter om de opvangcapaciteit tijdelijk sterk uit te breiden, om zo het sterk gestegen aantal asielaanvragen op te vangen.

In 2017 kwam Francken opnieuw in opspraak. Om Soedanese transmigranten die illegaal in het Maximiliaanpark verbleven te repatriëren was de staatssecretaris een samenwerking aangegaan met het dictatoriale regime van Soedan. Dat Francken in een Facebookbericht naar de actie verwees met de hashtag ‘opkuisen’, kwam hem op heel wat kritiek te staan. De zaak bereikte een kookpunt toen gerepatrieerde Soedanezen getuigden gefolterd te zijn in hun thuisland. Premier Michel nam de zaak in handen door de uitwijzingen naar Soedan te bevriezen, hetgeen Francken een non-beslissing noemde. Volgens hem waren er sowieso geen repatriëringen meer voorzien. Toen het uitkwam dat deze informatie niet klopte, moest de N-VA-politicus zijn excuses aanbieden aan de premier.

Ook buiten zijn bevoegdheidsdomein bleef Francken controverse uitlokken met uitgesproken rechts-conservatieve stellingnames. Zo ontstond er grote commotie toen hij zich in augustus 2018 in een Facebookbericht smalend uitliet over ‘mannen die zich schminken, die hun wenkbrauwen epileren, die lingerie dragen, die een sacoche dragen, die zwanger worden...’, waarvoor holebi- en transgendervereniging Cavaria excuses eiste. Uiteindelijk verwijderde de N-VA-politicus de post op vraag van zijn partij. Dergelijke incidenten versterkten de indruk dat Francken aanschurkte tegen radicaal-rechts. Deze perceptie werd tevens gevoed door het feit dat Dries van Langenhove Van Langenhove, Dries Dries van Langenhove (1993) verwierf bekendheid als radicaal-rechtse Vlaams-nationalistische studentenleider in Gent en oprichter van het extreemrechtse ‘Schild en Vrienden’ (S&V). Hi... Lees meer met de jongerenorganisatie Schild & Vrienden geregeld instond voor zijn veiligheid tijdens lezingen aan universiteiten. Francken was dan ook populair bij heel wat leden van de organisatie. Toen een Pano-reportage Schild & Vrienden in opspraak bracht, verdedigde Francken het recht van een jong lid om op zijn gemeenteraadslijst in Lubbeek te kandideren. Uiteindelijk trok de persoon in kwestie zichzelf terug van de lijst.

‘Luctor et emergo’

Bij de lokale verkiezingen van 2018 versterkte Francken zijn positie in Lubbeek, maar de heropleving van Vlaams Belang in vele gemeenten en op provinciaal niveau veroorzaakte bezorgdheid binnen de N-VA. Het was de achtergrond waartegen zich de ‘Marrakech-crisis’ ontwikkelde, waarin Francken een cruciale rol speelde.

Het Globaal Pact voor Veilige, Geordende en Reguliere Migratie van de Verenigde Naties was bedoeld als een niet-bindend kader voor internationale samenwerking rond migratie. Hoewel het proces van ondertekening binnen de regering Michel al vrij ver gevorderd was, begon N-VA zich er in het najaar van 2018 almaar explicieter en publiekelijker tegen te verzetten, vooral bij monde van Francken. Die stelde onder meer dat België België Geen Vlaamse beweging zonder België. Het is ook onmogelijk om België te begrijpen zonder de geschiedenis van de Vlaamse beweging erbij te betrekken. Tussen het ontstaan van een culturele ... Lees meer zich met het pact zou onderwerpen aan een 'morele plicht tot open grenzen'. De N-VA schaarde zich achter zijn standpunt en gaf aan niet langer in de regering te kunnen blijven als het pact goedgekeurd werd. Toen premier Michel uiteindelijk besloot om naar Marrakech te trekken zonder steun van de N-VA, trok de partij zich op 9 december 2018 terug uit de federale regering.

Daarmee leek N-VA in de aanloop naar de verkiezingen van 2019 de opmars van het VB te willen tegengaan, door te proberen om zelf 'eigenaar' van het migratiethema te blijven. Met zijn sleutelrol in de Marrakech-crisis profileerde Francken zich andermaal als een principiële hardliner rond migratie. Zo steunde hij ook de Mars tegen Marrakech die Schild & Vrienden mee organiseerde. Binnen de N-VA groeide ondertussen echter de bezorgdheid dat de partij, door een al te eenzijdige focus op de harde migratielijn, in het centrum aan electorale aantrekkingskracht zou inboeten, zeker nu het imago van N-VA als betrouwbare bestuurspartij aangetast was.

Uiteindelijk koos de N-VA in 2019 voor een meer gematigde en thematisch bredere verkiezingscampagne. Daarbij verdween Francken wat meer op de achtergrond, ook al omdat hij door de zaak-Kucam in januari 2019 opnieuw in een lastig parket was beland. Het bleek dat er op zijn kabinet gefraudeerd was met humanitaire visa. In de context van de Syrische burgeroorlog diende bepaald te worden welke Syrische christenen naar België zouden komen. Francken had in dit verband onder meer Melikan Kucam aangeduid, een gemeenteraadslid voor N-VA in Mechelen, met wie hij bevriend was. Zo gaf Kucam 293 Assyrische vluchtelingen toegang tot een humanitair visum, tegen betaling aan hem persoonlijk.

Francken was al in oktober 2018 op de hoogte gebracht van klachten bij de politie over Kucam vanuit de Assyrische gemeenschap. Hij ontkende echter steeds dat hij op de val van de regering Michel had aangestuurd uit vrees dat een schandaal rond Kucam zou losbarsten. Wel erkende Francken in 2021 dat hij zou hebben moeten aftreden indien de zaak bekend was geworden toen hij nog in functie was. Hoewel de N-VA Francken steeds bleef steunen, deed de zaak Kucam hem binnen de partij geen goed in aanloop naar de verkiezingen van juni 2019. Bovendien kreeg hij als lijsttrekker in Vlaams-Brabant Dries van Langenhove als ‘onafhankelijke’ lijsttrekker voor Vlaams Belang tegenover zich. Het viel op dat beiden elkaar persoonlijk spaarden tijdens de campagne.

De verkiezingen waren voor Francken een succes. Hij haalde 122.738 voorkeurstemmen, ongeveer de score uit 2014 van De Block, die zelf terugviel tot het niveau van Francken vijf jaar eerder. Met 17,8% van de Vlaams-Brabantse stemmen had Francken de tweede hoogste penetratiegraad van het land, na Bart de Wever. Bovendien wist Francken nagenoeg het status quo te behouden voor zijn N-VA-lijst in Vlaams-Brabant, terwijl N-VA in de andere provincies grote verliezen boekte. Aan de ene kant maakte dit zijn positie binnen de partij sterker. Aan de andere kant groeide binnen N-VA het idee dat het rechtse profiel van Francken hem zelf (in Vlaams-Brabant) in de kaart had gespeeld, maar ook verantwoordelijk was voor de achteruitgang van de partij elders. In ieder geval deed de analyse opgeld dat het een strategische fout was geweest om de regering Michel ten val te brengen vanwege het Marrakech-pact, omdat de partij zo een thema tot inzet van de campagne had gemaakt waarvan haar belangrijkste concurrent wellicht de voornaamste ‘eigenaar’ was gebleven.

Bij de Vlaamse regeringsonderhandelingen van 2019 toonde Francken zich een voorstander van een coalitie met Vlaams Belang. Hij legde mee de inhoudelijke basis voor de uitgebreide gesprekken die De Wever als ‘Vlaams formateur’ had met VB-voorzitter Tom van Grieken Van Grieken, Tom Tom van Grieken (1986) is volksvertegenwoordiger en partijvoorzitter van Vlaams Belang. Lees meer . Toen deze gesprekken naar Franckens mening te snel afsprongen en de coalitie met CD&V en Open VLD zou worden voortgezet, probeerde hij ook daar het programma mee te verrechtsen, vooral op vlak van integratie en natievorming Natievorming Dit artikel over natievorming focust op de verbeelding en vorming van België en Vlaanderen als nationale gemeenschappen. Daarbij wordt gekeken naar de politiek van natievorming vanwege de... Lees meer . Er was even sprake van dat Francken minister van onderwijs zou worden in die Vlaamse regering, maar deze functie werd uiteindelijk toegewezen aan zijn provinciegenoot Ben Weyts Weyts, Ben Ben Weyts (1970) is politicus en voormalig Kamerlid voor de N-VA. Sinds 2014 is hij minister in de Vlaamse regering. In 2019 werd hij viceminister-president. Lees meer .

Franckens aandacht verlegde zich weer naar het federale niveau. Hij pleitte voor een ‘historisch akkoord’ met de PS, wat hem uitzicht zou bieden op een ministersfunctie. Toen dit project mislukte en de regering De Croo werd gevormd, bleef Francken achter als ‘gewoon’ Kamerlid. Hij was intussen immers fractievoorzitter noch voorzitter van een Kamercommissie geworden.

Zijn positie binnen de N-VA kreeg een nieuwe klap in februari 2021, toen hij zich kandidaat stelde voor het ondervoorzitterschap van de partij, maar de leden van de partijraad de voorkeur gaven aan Valerie van Peel Van Peel, Valerie Valerie van Peel (1979) is een Vlaams-nationalistische politica, die actief is binnen de N-VA. Vanaf 2013 tot 2022 zetelde ze in de gemeenteraad van Kapellen en van 2014 tot 2024 in de Ka... Lees meer en Lorin Parys. Francken ervoer het als een persoonlijke nederlaag. ‘Luctor et emergo’ (‘Ik worstel en kom boven’) had hij toegevoegd aan zijn felicitaties voor Van Peel en Parys. De indruk dat de partij zijn invloed wilde temperen werd nog versterkt toen een jaar later een van Franckens poulains, Maaike de Vreese, tot tweemaal toe kandideerde voor het ondervoorzitterschap, maar telkens onverwachts de duimen moest leggen.

Hoewel defensie altijd al een van zijn interessegebieden was, legde Francken zich er rond die tijd nog nadrukkelijker op toe in zijn parlementair werk, waardoor hij regelmatig in aanvaring kwam met minister voor Defensie Ludivine de Donder (PS). In september 2019 werd hij door de Kamer benoemd tot leider van de Belgische delegatie voor de Parlementaire Assemblee van de NAVO, waar hij in oktober 2023 ondervoorzitter van werd. Als grote voorstander van de Transatlantische alliantie zat deze rol Francken als gegoten. Ook op defensiedomein lokte hij echter controverse uit. Zo werd de N-VA-politicus in 2021 tijdelijk verwijderd uit de Kamercommissie voor de opvolging van buitenlandse missies. Hij had de geheimhoudingsplicht geschonden door op Twitter te verklaren dat het Belgische leger Leger De taalkwestie speelde een belangrijke rol in de geschiedenis van het Belgische leger. Als een van de weinige echt nationale instellingen was het leger een brandpunt van diverse sociaal-p... Lees meer dat jaar niet zou deelnemen aan de militaire operatie van Frankrijk in Mali.

In 2024 werd Francken opnieuw lijsttrekker voor N-VA in Vlaams-Brabant. In tegenstelling tot vijf jaar eerder, was zijn Kamerlijst de enige van de N-VA die achteruit ging. Francken viel ook terug op 73.820 voorkeurstemmen, waarmee hij wel nog veruit de beste score haalde in Vlaams-Brabant. Ook zijn penetratiegraad zakte fors naar 10,3%, maar bleef de vierde hoogste.

Deze keer werd Francken wel fractievoorzitter in de Kamer. Hij maakte ook prominent deel uit van het onderhandelingsteam van N-VA bij de vorming van de regering De Wever. Op 3 februari 2025 legde hij de eed af als minister van Defensie en Buitenlandse Handel. Zo kwam Francken aan het hoofd te staan van een van de weinige departementen waarvoor het federale regeerakkoord extra middelen voorzag. De investeringen in defensie werden nog geen twee maanden later verder opgedreven, toen de isolationistische koers van de Amerikaanse president Donald Trump consensus deed ontstaan over de nood aan hogere Europese defensie-uitgaven. Deze evolutie bracht het defensiethema en Franckens beleid als defensieminister nog sterker voor het voetlicht.