Encyclopedie

Weinig activiteiten kunnen zozeer een gevoel van sociale en culturele verbondenheid creëren als het samen zingen of luisteren naar muziek. Muziek speelt dan ook in elke nationale of nationalistische beweging een grote rol.

Het concept ‘populisme’ verwijst naar de discursieve strategie die uitgaat van een ‘volks’ verweer tegen een politieke, economische of culturele elite.

Als verspreiders van het woord speelden priester-dichters als Guido Gezelle, Cyriel Verschaeve en Anton van Wilderode een belangrijke rol binnen de behoudend katholieke grondstroom van de Vlaamse beweging.

Tussen 1830 en 1885 werd binnen de Vlaamse beweging vaak met een zekere sympathie over zogenaamd ‘onbeschaafde’ volkeren geschreven.

De verhouding van de Vlaamse beweging tot het racisme in de periode 1885-1945 wordt getekend door een fundamentele ambiguïteit.

In de naoorlogse periode bewogen de visies op migratie en racisme binnen Vlaamse beweging zich tussen twee polen.

Het begrip racisme kan in de 21ste eeuw een veelvoud van theorieën, discoursen en praktijken afdekken, en dit zowel in academische, juridische, publieke als alledaagse discussies.

De rederijkerskamers waren genootschappen die zich sinds de 15e eeuw toelegden op toneel en dichtkunst in de volkstaal. In de 18e en 19e eeuw speelden ze ook een belangrijke rol in de verdediging van de Vlaamse taal en cultuur.

De ‘repressie’ na de Eerste Wereldoorlog was de bestraffing van degenen die tussen 1914 en 1918 met de Duitse bezetter collaboreerden en misdrijven tegen de veiligheid van de (Belgische) Staat pleegden.

Roeland was een legendarische christelijke ridder, die uitgroeide tot een symbool en motief in de Vlaamse strijd.