Encyclopedie

Adiel Debeuckelaere (1888-1979) was een Vlaams-nationalistisch politicus. Hij zou zijn imago vooral opbouwen dankzij zijn leidende rol in de Frontbeweging.

Priester Rafaël Debevere (1887-1977) was onderpastoor en daarna schooldirecteur in Loker. Daarnaast was hij een fervent pleitbezorger van de Frans-Vlaamse cultuur.

Steven Debroey (1913-2002) was een Diets jeugdleider, bediende, schrijver en uitgever.

De Antwerpse socialist August de Brouwere (1873-1935) was vóór de Eerste Wereldoorlog landelijk secretaris van het Verbond der Bouwwerkers.

De Tieltse aannemer Honoré Debusschere (1883-1968) was een belangrijke financier van verschillende Vlaams-nationalistische bladen, van Joris van Severen en van het Verdinaso.

Priester Georges Decalf (1911-1993) organiseerde Frans-Vlaamse cultuurdagen. Ook liet hij in Frans-Vlaanderen Nederlandstalig toneel opvoeren.

Noël Decramer (1926-1996) was onderwijzer in het Franstalige onderwijs in Komen. Hij was de inspirator van de Vriendenkring van het Komense en hoofdredacteur van het tijdschrift Ons Kanton.

Jérôme Decroos zette tijdens de Eerste Wereldoorlog de stap naar het activisme. Na 1918 woonde hij in Duitsland, waar hij werkzaam was als docent en vertaler.

Raymond Dedeyn (1834-1902) was een liberale advocaat en schepen van Sint-Joost-Ten-Node. Verder was hij secretaris van Vlamingen Vooruit en de Ligue de l’Enseignement.

De Gentenaar Eduard Degerickx (1805-1881) was een Vlaamsgezinde, liberale stadsambtenaar die bekend gebleven is als secretaris van het literaire genootschap De Tael is gan(t)sch het Volk en van het Willemsfonds.

Léon Degrelle (1906-1994) was de leider van Rex, initieel een Belgische, extreemrechtse nationalistische beweging, nadien omgevormd tot partij, die na 1936 radicaliseerde in fascistische zin.

Fernand Dehousse (1906-1976) was hoogleraar in Luik. Hij was politicus voor de Parti Socialiste en betrokken bij de Waalse beweging. Hij toonde zich een voorstander van een federalistische hervorming van de staat.