Encyclopedie

De jurist, hoogleraar en katholieke politicus Emiel van Dievoet (1886-1967) was in de jaren 1930 de drijvende kracht achter de opstart van Nederlandstalige colleges aan de Leuvense rechtsfaculteit.

Emmanuel van Driessche (1824-1897) speelde een voorname rol in het Brusselse culturele leven: als leraar Nederlands, als schrijver, als lid van talrijke genootschappen, als politicus en vrijmetselaar.

Herman van Fraechem (1904-1970) was een Vlaamsgezinde priester en herbezieler van het literaire tijdschrift De Bladen voor de Poëzie (1937-1944, 1953-1995).

Maria van Gastel (1892-1980) was lerares, verpleegster en eerste voorzitter van het Hoogstudentinnenverbond. Ze sprak vaak op meetings en leverde tijdens de beide wereldoorlogen caritatieve inspanningen.

De uit Amsterdam afkomstige onderwijzer Petrus van Genabeth (1793-1852) was achtereenvolgens leraar Nederlands aan de athenea van Doornik en Brugge. Hij was een pleitbezorger van een niet dialectisch gekleurd Nederlands.

Dominicaan Constant van Gestel (1899-1978) was professor in de kerkelijke sociale leer aan de universiteit te Leuven en verwierf bekendheid als radiopredikant.

Jaak van Haerenborgh (1919-2004) was stichter-verbondsleider van het Vlaams Nationaal Jeugdverbond.

Joris Van Hauthem (1963-2015) was actief in de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) en het Vlaams Blok (vanaf 2004: Vlaams Belang). Hij was onder andere parlementslid, senator en woordvoerder van de partij.

De benedictijn Albert Van Hecke (1915-1971) schreef onder zijn kloosternaam Renaat Van Hecke artikels over de volkstaal in de liturgie, kwam op voor de belangen van de Vlaamsgezinden die wegens collaboratie veroordeeld waren en publiceerde romans

Alfons Van Hee (1846 – 1903) was een Vlaamse Rooms-katholieke priester. Hij maakte deel uit van de blauwvoeterijbeweging, was leraar aan het Klein Seminarie van Roeselare en bevriend met Hugo Verriest.

Zeger van Hee (1909-1971) was medeoprichter van de Vereniging van Leuvense Professoren (VLP), die in juli 1964 werd omgedoopt tot Vereniging van Vlaamse Professoren (VVP) en waarvan hij tot 1966 het voorzitterschap op zich nam.