Encyclopedie

Roeland van Walleghem (1949) was een politicus voor de Volksunie en later voor het Vlaams Blok. Na een lokale start werd hij voor deze laatste partij in 1991 senator en in 1995 lid van het Vlaams Parlement.

Baron Theodoor van Welderen Rengers (1867-1945) was actief binnen het Algemeen-Nederlands Verbond. Tijdens de Eerste Wereldoorlog steunde hij de uitgave van Dietsche Stemmen en De Toorts.

De Gentse hoogleraar geschiedenis Hans van Werveke (1898-1974) was gedurende bijna een halve eeuw een boegbeeld van het sociaal voelend, niet partijpolitiek en Vlaamsgezind liberalisme.

De Nederlander Eugène van Wessem (1900-1945) was lid van het Zwart Front en ijverde voor de politieke Groot-Nederlandse gedachte. Na zijn breuk met Zwart Front-leider Arnold Meijer rond 1943 ging Van Wessem in het verzet.

Jozef van Wetteren (1891-1946) lag tijdens de Eerste Wereldoorlog mee aan de basis van het activisme in Antwerpen. Na de oorlog week hij uit naar Nederland. Later was hij actief in het VNV.

Toen hoogleraar en bankier Paul van Zeeland (1893-1973) tussen 1935 en 1937 aan het hoofd stond van de Belgische regering, werden onder andere de taalwet in rechtszaken en een amnestiewet voor activisten gestemd.

Leo Vanackere (1927-1979) was politicus voor de CVP. Hij was verder voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Familiekunde en voorzitter van het Komitee voor Frans-Vlaanderen.

Omer Vanaudenhove (1913-1994) was al vroeg betrokken bij de liberale partij en werd burgemeester van Diest (1947-1958 en 1976-1978), senator en minister van Openbare Werken en Wederopbouw (1954-1961) en voorzitter van de liberale partij (1961-1968

Felix vande Sande (1824-1890) was vooral actief binnen de Brusselse toneelwereld. Hij streefde naar Nederlandstalig theater en de uitbouw van een professionele schouwburgorganisatie.

Carl Vandekerckhove (1929-2005) bekleedde verschillende hoge functies bij het Belgische Rode Kruis en ijverde voor de splitsing van de organisatie.

Michiel Vandekerckhove (1909-2003) was een advocaat uit Moeskroen, die daar de gevolgen van de als anti-Vlaams ervaren talentelling van 1930 bestreed. Hij stond mee aan de wieg van de Christelijke Volkspartij (CVP).

Rik Vandekerckhove (1932-1990) was een Vlaams orthopedisch chirurg en politicus voor de Volksunie. Van 1977 tot 1979 was hij minister van Wetenschapsbeleid.

Robert Vandekerckhove (1917-1980) was een notaris en CVP-gemeenteraadslid in Mechelen, partijvoorzitter (1969-1971), de eerste voorzitter van de Nederlandse Cultuurraad (1971-1974), minister (1974-1977) en senaatsvoorzitter (1977-1980).

Jaak Vandemeulebroucke (1943) is een Vlaamsgezind politicus die tot de progressieve stroming binnen de Volksunie werd gerekend. Later stapte hij over naar de N-VA.