Encyclopedie

Paul Peeters (1935-2015) trad in 1965 toe tot de Volksunie (VU) en vervulde verschillende mandaten voor deze partij. Bij de splitsing van de VU koos hij voor de N-VA, waarvoor hij zich nog vooral lokaal inzette.

Vital Peeters (1933-1987) was actief in de Volksunie en was betrokken bij vele Vlaamsgezinde verenigingen en manifestaties.

Walter Peeters (1925-2002) was werkzaam in het steenbedrijf van zijn familie en leverde een bijdrage aan de financiële werking van respectievelijk de Volksunie en het Vlaams Blok. In 1991 werd hij senator voor die laatste partij.

De arts Walter Peeters (1935) was politicus voor de Volksunie en later de N-VA. Hij verliet de Volksunie omdat hij van mening was dat de partij onder voorzitter Jaak Gabriëls de Vlaams-nationalistische focus verloor.

Jan Pelgrims (1896-1977) was actief in het Vlaamsch Nationaal Verbond, de Volksunie en het Vlaams Verbond voor Gepensioneerden.

Jan Pellering (1817-1877) was een revolutionaire schoenmaker en 'volkstribuun'. Aanvankelijk ijverde hij voor het algemeen stemrecht, daarna evolueerde hij naar het anarchisme en atheïsme.

François Perin (1921-2013) was decennialang als hoogleraar een expert grondwettelijk recht en als militant wallingant een voorvechter van radicaal federalisme.

De Lokerse arts Jan Persoons (1863-1924) lag mee aan de basis van een sociaalvoelend liberalisme dat tot vandaag een belangrijke pijler vormt van de Lokerse liberale partij.

Landbouwer Willy Persyn (1923-2019) was van 1966 tot 1968 voorzitter van het mee door hem opgerichte Algemeen Boerensyndicaat en van 1968 tot 1978 senator voor de Volksunie.

Harry Peters (1839-1907) was een Antwerpse journalist, schrijver en griffier die vooral bekendheid genoot door zijn analyse van de rechtszaak van Coucke en Goethals.

De katholieke Beierse politicus Franz Pfleger (1872-1964) was vanaf 1915 betrokken bij de propaganda voor de Flamenpolitik. In het najaar van 1918 was hij enkele weken referent in het Duitse bezettingsbestuur in Brussel.

De Vlaamsgezinde geneesheer Antoon Picard (1884-1949) was zowel tijdens de Eerste als de Tweede Wereldoorlog betrokken bij de collaboratie met de Duitse bezetter.

Edmond Picard (1836-1924) was een belangrijk jurist en publicist. Hij publiceerde over de Belgische wetgeving en kunst, maar ook over wat hij zag als de Belgische ziel.