Encyclopedie

Jan Baptist van Ryswyck (1818-1869) was leerkracht, volksdichter, journalist en schrijver. Vanuit zijn radicaal liberalisme, antimilitarisme, flamingantisme en Antwerps particularisme vond hij aansluiting bij de Meetingpartij.

Koning Albert I (1875-1934) werd aan de vooravond van en tijdens de Eerste Wereldoorlog geconfronteerd met een radicaliserende Vlaamse beweging.

Boudewijn (1930-1993) moest als gevolg van de koningskwestie op jonge leeftijd en onvoorbereid zijn vader opvolgen. Zijn koningschap werd getekend door de Congolese dekolonisatie, staatshervormingen en de abortuskwestie.

Leopold I (1790-1865) was de eerste koning der Belgen. Hij werd als prins uit het hertogelijk huis van Saksen-Coburg-Gotha in 1831 vanwege zijn uitgebreid Europees netwerk tot de Belgische troon geroepen.

Leopold III (1901-1983) werd aan de vooravond van en tijdens de Tweede Wereldoorlog het boegbeeld van een autoritaire stroming in de Belgische politiek.

Petrus van Schuylenbergh (1872-1963) was als drukker en uitgever betrokken bij de daensistische beweging. Na de Tweede Wereldoorlog was hij volksvertegenwoordiger voor de CVP. Ook was hij actief als schrijver en schilder.

Adolphe van Soust de Borkenfeldt (1824-1877) was een liberale, Vlaamsgezinde topambtenaar bij de afdeling Schone Kunsten van het ministerie van Binnenlandse Zaken.

Renaat van Thillo (1901-1981) was tijdens de Tweede Wereldoorlog de leider van de Vrijwillige Arbeidsdienst voor Vlaanderen (VAVV) en van haar opvolger, de Vlaamse Arbeidsdienst (VAD).

De advocaat Etienne van Vaerenbergh (1944) was van 1976 tot 2001 politicus voor de Volksunie en vanaf 2000 voor de lokale lijst LENNIK 2000 (later: Lennik Kwadraat).

Roeland van Walleghem (1949) was een politicus voor de Volksunie en later voor het Vlaams Blok. Na een lokale start werd hij voor deze laatste partij in 1991 senator en in 1995 lid van het Vlaams Parlement.

Toen hoogleraar en bankier Paul van Zeeland (1893-1973) tussen 1935 en 1937 aan het hoofd stond van de Belgische regering, werden onder andere de taalwet in rechtszaken en een amnestiewet voor activisten gestemd.

Leo Vanackere (1927-1979) was politicus voor de CVP. Hij was verder voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Familiekunde en voorzitter van het Komitee voor Frans-Vlaanderen.