Encyclopedie

Léon Vanderkindere (1842-1906) was een hoogleraar middeleeuwse geschiedenis, rector van de Université libre de Bruxelles en een liberaal politicus die onder andere pleitte voor Nederlandstalig onderwijs.

Jozef Vandermeulen (1869-1931) was een componist en dirigent van de socialistische harmonie Vooruit die regelmatig Vlaamse kwesties in zijn muzikale werk aan bod liet komen.

Arthur Vanderpoorten (1884-1945) was een Vlaamsgezinde liberale politicus. Tijdens het interbellum speelde hij een belangrijke rol in de vernederlandsing van het onderwijs en in de uitbouw van het officieel onderwijs.

Remi Vanderschelden was actief in de Daensistische Beweging, journalist en politicus en bevorderde samenwerking tussen Daensisten en Fronters. Frontsoldaat in WO I, politiek betrokken in jaren 1920-30.

Emile Vandervelde (1866-1936) was een socialistische partijleider en politicus die een vooraanstaande rol speelde in de Vlaamse vraagstukken van zijn tijd.

Erik Vandewalle (1937-2024) was leraar Frans, Volksunie-schepen in Izegem en actief in het middenveld.

Leo Vandeweghe (1906-1988) was onder meer lid van het Verdinaso. Hij verbleef lange tijd in Belgisch-Congo. Tussen 1968 en 1971 was hij senator voor de Volksunie. Hij brak met de partij en sloot zich vanaf 1981 aan bij het Vlaams Blok.

Historicus en journalist Luc Vandeweghe (1914-1985) introduceerde als chef van de buitenlandredactie van de krant De Standaard vanaf de jaren 1950 de objectiverende journalistieke benadering van de internationale politiek in Vlaanderen.

Herman Vandezande (1917-2004) was van 1969 tot 1996 voorzitter van het Verbond der Vlaamse Oud-Strijders (VOS).

Advocaat Rob Vandezande (1922-2001) engageerde zich in verschillende Vlaamsgezinde verenigingen en was binnen de Volksunie actief als politicus en specialist inzake taalwetgeving.

Joost Vandommele (1956-2019) was een socialistische vakbondsmilitant en jarenlange pleitbezorger van een samengaan van links en Vlaamsgezind engagement.