Encyclopedie

Jozef van den Heuvel (1889-1966) maakte naam als dialectoloog. Als student was hij redacteur van Ons Leven. Tijdens de Eerste Wereldoorlog zat hij krijgsgevangen in Soltau en Göttingen, waar hij het activisme propageerde.

Karel Van den Oever (1879-1926) was de bezieler van het tijdschrift Vlaamsche Arbeid. Hij toonde zich in zijn literair proza een katholieke en strijdende flamingant.

Herman van den Reeck (1901-1920) was een Vlaamsgezinde links-radicale student, die zich van 1916 tot zijn overlijden in 1920 engageerde in de activistische jongerenbeweging.

Historicus en jurist Wim van den Steene (1920-2013) was van 1971 tot 1983 directeur van de bibliotheek van het Belgische parlement. Hij was ook actief als publicist, onder andere in verband met de Vlaamse beweging.

Frans Van den Weghe (1868-1937) was actief in het Algemeen-Nederlands Verbond. Tijdens de Eerste Wereldoorlog engageerde hij zich in Jong-Vlaanderen. Na de oorlog week hij uit naar Nederland.

Frans van der Elst (1920-1997) was repressieadvocaat, medestichter van de Volksunie en voor die partij twintig jaar voorzitter (1955-1975) en bijna dertig jaar parlementslid (1958-1985).

De Leuvense hoogleraar geschiedenis Léon van der Essen (1883-1963) was tijdens zijn studietijd Vlaamsgezind, ontwikkelde zich tijdens de Eerste Wereldoorlog tot een Belgische ‘patriottard’ en was later een aanhanger van het Heelneerlandisme, dat e

De Vlaams-nationalist Alfred van der Hallen (1901-1975) was van 1941 tot 1944 ‘oorlogsburgemeester’ van zijn geboortestad en woonplaats Lier.

Ernest van der Hallen (1898-1948) was een romantische katholiek-Vlaamse auteur, redacteur van Boekengids en Lectuurrepertorium, later bibliotheekinspecteur.

Oscar van der Hallen (1903-1979) was essayist, cultuurjournalist en leraar.

Gerard van der Horst (1907-1971) lag mee aan de basis van het Verdinaso in Nederland en beheerde tot de Tweede Wereldoorlog als achtereenvolgens secretaris en penningmeester de administratie van deze organisatie.

Frans van der Linden (1894-1918) speelde tijdens de Eerste Wereldoorlog een bedrijvige rol binnen de Frontbeweging. Na zijn overlijden aan het eind van de oorlog werd hij een van de zogenoemde IJzersymbolen.

Juliaan van der Linden (1848-1911) was advocaat in Brussel. Hij ijverde voor de ontplooiing van de Nederlandse rechtstaal en voor het gebruik van het Nederlands in de rechtbanken.