Encyclopedie

Michiel Vandekerckhove (1909-2003) was een advocaat uit Moeskroen, die daar de gevolgen van de als anti-Vlaams ervaren talentelling van 1930 bestreed. Hij stond mee aan de wieg van de Christelijke Volkspartij (CVP).

Rik Vandekerckhove (1932-1990) was een Vlaams orthopedisch chirurg en politicus voor de Volksunie. Van 1977 tot 1979 was hij minister van Wetenschapsbeleid.

Robert Vandekerckhove (1917-1980) was een notaris en CVP-gemeenteraadslid in Mechelen, partijvoorzitter (1969-1971), de eerste voorzitter van de Nederlandse Cultuurraad (1971-1974), minister (1974-1977) en senaatsvoorzitter (1977-1980).

Jaak Vandemeulebroucke (1943) is een Vlaamsgezind politicus die tot de progressieve stroming binnen de Volksunie werd gerekend. Later stapte hij over naar de N-VA.

Lionel Vandenberghe (1943-2023) was voorzitter van het IJzerbedevaartcomité en senator voor Spirit.

Chris Vandenbroeke (1944-2007) was een hoogleraar geschiedenis en politicus voor de Volksunie en later de Nieuw-Vlaamse Alliantie.

Michiel Vandenbussche (1945-2006) was Brussels en Vlaams parlementslid en gemeenteraadslid in Etterbeek voor de socialistische partij. Hij was ook voorzitter van de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

Alfons Vandenpeereboom (1812-1884) was een West-Vlaamse historicus en liberaal politicus, die van 1861 tot 1868 als minister van Binnenlandse Zaken fungeerde en een gematigd Vlaamsgezind standpunt innam.

Robert Vandeputte (1908-1997) was een advocaat en hoogleraar en vervulde meerdere hooggeplaatste functies.

Léon Vanderkindere (1842-1906) was een hoogleraar middeleeuwse geschiedenis, rector van de Université libre de Bruxelles en een liberaal politicus die onder andere pleitte voor Nederlandstalig onderwijs.

Arthur Vanderpoorten (1884-1945) was een Vlaamsgezinde liberale politicus. Tijdens het interbellum speelde hij een belangrijke rol in de vernederlandsing van het onderwijs en in de uitbouw van het officieel onderwijs.