Encyclopedie

Raphaël van den Berghe (1845-1923) was bibliothecaris aan de Universiteitsbibliotheek Gent. Door zijn deelname aan de Vlaamsche Hoogeschool belandde hij tijdens de Eerste Wereldoorlog in het activistische kamp.

Albert van den Brande (1890-1964) was tijdens de Eerste Wereldoorlog hoofdredacteur van Het Vlaamsche Nieuws, lid van de Raad van Vlaanderen en hoogleraar aan de Vlaamsche Hogeschool in Gent.

Karel van den Bussche (1870-1905) werkte als student rechten in Leuven mee aan De Vlaamsche Vlagge, was actief in Met Tijd en Vlijt en maakte deel uit van Hugo Verriests geheime genootschap de Swighenden Eede.

Jef van den Eynde (1879-1929) was een Leuvens studentenleider in de periode 1899-1908.

Ernest van der Hallen (1898-1948) was een romantische katholiek-Vlaamse auteur, redacteur van Boekengids en Lectuurrepertorium, later bibliotheekinspecteur.

Frans van der Linden (1894-1918) speelde tijdens de Eerste Wereldoorlog een bedrijvige rol binnen de Frontbeweging. Na zijn overlijden aan het eind van de oorlog werd hij een van de zogenoemde IJzersymbolen.

Jozef van der Moere (1791-1875) was een jezuïet, leraar en rector. Hij verzette zich tegen de verfransing van de jezuïetencolleges in een tijd waarin er nog in het Latijn werd onderwezen.

Hendrik van der Wielen (1903-1990) was in zijn Amsterdamse studietijd een van de spilfiguren van het Dietsch Studentenverbond.

De jurist, hoogleraar en katholieke politicus Emiel van Dievoet (1886-1967) was in de jaren 1930 de drijvende kracht achter de opstart van Nederlandstalige colleges aan de Leuvense rechtsfaculteit.

Emmanuel van Driessche (1824-1897) speelde een voorname rol in het Brusselse culturele leven: als leraar Nederlands, als schrijver, als lid van talrijke genootschappen, als politicus en vrijmetselaar.

Maria van Gastel (1892-1980) was lerares, verpleegster en eerste voorzitter van het Hoogstudentinnenverbond. Ze sprak vaak op meetings en leverde tijdens de beide wereldoorlogen caritatieve inspanningen.

De uit Amsterdam afkomstige onderwijzer Petrus van Genabeth (1793-1852) was achtereenvolgens leraar Nederlands aan de athenea van Doornik en Brugge. Hij was een pleitbezorger van een niet dialectisch gekleurd Nederlands.