Encyclopedie

Emile Butaye (1882-1953) was een onderwijzer, landmeter en Vlaams-nationalistisch politicus. Na de Eerste Wereldoorlog werd hij actief in het Verbond der Vlaamse Oud-Strijders (VOS) en was hij meer dan 20 jaar volksvertegenwoordiger.

Politicus Adolf Buyl (1862-1932) engageerde zich vóór de Eerste Wereldoorlog in het liberale flamingantisme te Brussel en steunde als volksvertegenwoordiger verschillende Vlaamsgezinde voorstellen inzake de taalwetgeving.

Arthur Buysse (1864-1926) was een Vlaamsgezind liberaal politicus. Hij was het vooroorlogse boegbeeld van de Gentse Liberale Volksbond en medestichter van het Liberaal Vlaams Verbond (LVV).

Andries Caluwaerts (1930-1998) speelde een prominente rol in de Vlaamse Volksbeweging, lag mee aan de basis van de Orde van de Vlaamse Leeuw en publiceerde vanuit een kritisch Vlaamsgezind perspectief over het bedrijfsleven.

Lode Campo (1926-2009) was directeur-generaal van C&A. Hij stichtte in Brussel het Jan Van Ruusbroec College en club De Warande, ageerde tegen het Egmontpact en bekleedde mandaten in de academische wereld en in de pers.

Herman Candries (1932-2025) was kolonel-vliegenier, voorzitter van KV Mechelen, volksvertegenwoordiger, lid van de Vlaamse Raad en gemeenteraadslid in Mechelen.

Jozef Bernard Cannaert (1768-1848) was politicus, magistraat en auteur over taalkundige en historische onderwerpen.

Michel Capoen (1934) zetelde voor de Volksunie in de Senaat en de Vlaamse Raad. Ook was hij lid van het nationaal partijbestuur.

Leo Cappuyns (1920-1978), jurist en eerste vice-gouverneur van Brabant, engageerde zich voor de toepassing van de taalwetgeving, bevorderde de Vlaamse cultuur in Brussel en ontving daarvoor erkenning met de Joost van den Vondelprijs in 1974.

Mia Cappuyns (1896-1965) stond mee aan de wieg van de katholieke Vlaamse meisjesbeweging en was onder meer actief als secretaresse van de Landsbond. Ook richtte ze mee het tijdschrift Gudrun op.

Jozef Cardijn (1882-1967) was een Vlaamse rooms-katholieke priester en kardinaal.

Alfons Carlier (1845-1912) was van 1870 tot 1886 voorzitter van de Bond van Westvlamingen voor Taal en Volk. Hij was een gevierd spreker en gelegenheidsdichter.