Encyclopedie

Pierre van Outryve d’Ydewalle (1912-1997) was een advocaat en christendemocratisch politicus, die onder meer gouverneur West-Vlaanderen (1944-1979), voorzitter van de Economische Raad voor Vlaanderen (1956-1957, 1964-1965) en regeringsinformateur

Karim van Overmeire (1964) is een politicus die voor Vlaams Blok/Vlaams Belang en de Nieuw-Vlaamse Alliantie meerdere mandaten uitoefende.

Toon van Overstraeten (1926-2011) was de zoon van VTB-coryfee Jozef van Overstraeten. Hij was een van de jongste oostfronters. Na de Tweede Wereldoorlog werd hij snel actief in de heroplevende Vlaamse beweging.

Paul van Overzee (1897-1968) was lid van de Dietsche Bond. Hij publiceerde geregeld over historische en Groot-Nederlandse aangelegenheden in bladen zoals de Dietsche Gedachte en Schakels.

De liberaal Jan van Rijswijck (1853-1906) was burgemeester van Antwerpen.

Dries van Rompaey (1897-1964) speelde tussen 1920 en 1922 een prominente rol in de geradicaliseerde Leuvense studentenbeweging. Nadien was hij actief in de Kristene Vlaamsche Volkspartij (KVV).

Robert van Roosbroeck (1898-1988) was een onderwijzer, publicist en historicus. Hij was betrokken bij het activisme en de collaboratie, onder andere als schepen van Antwerpen en lid van de Vlaamsche Landsleiding.

Piet van Rossem (1921-1984) was een politicus en journalist. Hij evolueerde van nationaalsocialist naar Vlaams-nationalist en liberaal.

Jan Baptist van Ryswyck (1818-1869) was leerkracht, volksdichter, journalist en schrijver. Vanuit zijn radicaal liberalisme, antimilitarisme, flamingantisme en Antwerps particularisme vond hij aansluiting bij de Meetingpartij.

Koning Albert I (1875-1934) werd aan de vooravond van en tijdens de Eerste Wereldoorlog geconfronteerd met een radicaliserende Vlaamse beweging.

Boudewijn (1930-1993) moest als gevolg van de koningskwestie op jonge leeftijd en onvoorbereid zijn vader opvolgen. Zijn koningschap werd getekend door de Congolese dekolonisatie, staatshervormingen en de abortuskwestie.