Encyclopedie

Karel Convent (1908-1995) was in Antwerpen volksvertegenwoordiger voor Rex. In de Kamer stemde hij voor de benoeming van Adriaan Martens als lid van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Geneeskunde.

Jozef Cool (1890-1977) was tijdens het interbellum gemeenteraadslid en provincieraadslid voor de Christene Volkspartij/Vlaamsche Front en het VNV. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij burgemeester van Lede.

Joseph Coole (1878-1940) was een socialistisch senator, gemeenteraadslid en vakbondsleider en mede-initiatiefnemer van de Guldensporenvieringen in Kortrijk.

Jean-Baptiste Coomans (1813-1896) streefde als volksvertegenwoordiger en via zijn eigen persorganen naar een vooruitstrevend katholiek programma en meer waardering voor de volkstaal.

Gerard Cooreman (1852-1926) was een Gentse advocaat, bankier, verzekeraar en vanaf 1895 ook politicus voor de katholieke partij.

Albert Coppé (1911-1999) was hoogleraar Economie aan de KU Leuven. Ook was hij toppoliticus van de CVP en Europees commissaris. Hij was voorstander van een unionistisch federalisme.

Honoré Coppieters (1874-1947) was vanaf 1927 bisschop van Gent. Hij verzette zich tegen het activisme en 'buitensporigheden van het Vlaams-nationalisme', maar steunde de Vlaamse taaleisen.

De progressieve Vlaams-nationalist en christelijke humanist Maurits Coppieters (1920-2005) was vanaf het midden van de jaren 1960 een van de boegbeelden van de Volksunie (VU).

De Vlaamsgezinde journalist-publicist, leraar, kabinetsmedewerker en ambtenaar Marcel Cordemans (1891-1991) was van 1922 tot 1929 hoofdredacteur van de krant De Standaard.

Edward Coremans (1835 – 1910) was een Antwerpse advocaat en politicus van de Meetingpartij. Hij was de politieke vader van de eerste taalwetten. Van 1872 tot 1900 gold hij als de politieke kopman van de Vlaamse beweging.

Edward Coremans (1863-1926) werd ambtenaar en bekleedde een hoge functie bij het ministerie van Kunsten en Wetenschappen.

Ivo Cornelis (1887-1958) was een Vlaamsgezind priester in Mechelen, die tijdens en na de Eerste Wereldoorlog mee de christelijke arbeidersbeweging uitbouwde en vooral bekend werd met zijn jongenstehuis.

Jozef Cornelis (1891-1948) raakte als dokter aan de IJzer aangetrokken door de Frontbeweging en werd nadien de leider van de Vlaams-nationalisten en schepen in Lier in 1926-1932.