Encyclopedie

Jan Delmartino (1905-1997) was als bestuurder en kaderlid actief in de christelijke arbeidersbeweging. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij schepen in Groot-Brussel.

Edgard Delvo (1905-1999) was een socialistisch kaderlid en volgeling van Hendrik de Man. Hij trad toe tot de VNV-leiding in 1940 en werd in 1942 leider van de Unie van Hand- en Geestesarbeiders.

Leo Delwaide (1897-1978) was advocaat en politicus voor achtereenvolgens de katholieke partij en de Christelijke Volkspartij.

Jules Demarrez (1884-1951) was achtereenvolgens lid van de daensistische, de socialistische en de liberale partij, maar zijn flamingantisme bleef een constante factor in zijn politieke optreden.

Hendrik Jozef Demoen (1895-1969) was  betrokken bij de Frontbeweging. Als schoonbroer van Reimond Tollenaere werd hij in 1941 VNV-oorlogsburgemeester van Roeselare. Hij lag mee aan de oprichting in 1967 van Broederband in West-Vlaanderen

Marcel Deneckere, hoofdredacteur van weekblad Links, was een Vlaamse socialist die pleitte voor sociaal federalisme en Vlaamse standpunten binnen de unitaristische BSP.

Henri Denis (1877-1957) verzette zich als minister van Landsverdediging tegen een nieuwe taalregeling in het leger.

Achiel Denys (1878-1933) was voor de Eerste Wereldoorlog één van de drijvende krachten achter de katholieke partij, maar nam er geleidelijk aan afstand van, omdat hij vond dat de partij de Vlaamse kwestie niet hoog genoeg op de agenda plaatste.

Willem I (1772-1843) was koning der Nederlanden van 1815 tot 1840, en dus ook tussen 1815 en 1830 (de jure tot 1839) van het zuidelijke deel daarvan.

Raymond Derine (1926-1987) was jurist, hoogleraar, politicus, auteur en polemist. Hij was Antwerps schepen voor de CVP en voorzitter van het Davidsfonds (1970-1972), en zette zich in voor Leuven Vlaams en de amnestieacties.