Encyclopedie

Alfons Vandenpeereboom (1812-1884) was een West-Vlaamse historicus en liberaal politicus, die van 1861 tot 1868 als minister van Binnenlandse Zaken fungeerde en een gematigd Vlaamsgezind standpunt innam.

Robert Vandeputte (1908-1997) was een advocaat en hoogleraar en vervulde meerdere hooggeplaatste functies.

Léon Vanderkindere (1842-1906) was een hoogleraar middeleeuwse geschiedenis, rector van de Université libre de Bruxelles en een liberaal politicus die onder andere pleitte voor Nederlandstalig onderwijs.

Arthur Vanderpoorten (1884-1945) was een Vlaamsgezinde liberale politicus. Tijdens het interbellum speelde hij een belangrijke rol in de vernederlandsing van het onderwijs en in de uitbouw van het officieel onderwijs.

Emile Vandervelde (1866-1936) was een socialistische partijleider en politicus die een vooraanstaande rol speelde in de Vlaamse vraagstukken van zijn tijd.

Erik Vandewalle (1937-2024) was leraar Frans, Volksunie-schepen in Izegem en actief in het middenveld.

Advocaat Rob Vandezande (1922-2001) engageerde zich in verschillende Vlaamsgezinde verenigingen en was binnen de Volksunie actief als politicus en specialist inzake taalwetgeving.

Renaat Vanheusden (1933-2025), technisch ingenieur van beroep, was Volksunie-gemeenteraadslid in Hasselt, medeoprichter van het Vlaams Blok (VB) en medeoprichter van het Nationalistisch Verbond – Nederlandse Volksbeweging (NV-NV).

Luk Vanhorenbeek (1943-2014) was als opvolger van Willy Kuijpers voor de VU lid van de Kamer en van de Vlaamse Raad.

De Vlaams- en sociaalvoelende advocaat Julius Vanneste (1863-1915) kandideerde in Brugge herhaaldelijk op daensistische verkiezingslijsten. Hij zette zich ook in voor de vernederlandsing van de justitie.

Constant Vansteenkiste (1869-1948) was een vernieuwer van de vlasindustrie. Hij werd zowel na de Eerste als de Tweede Wereldoorlog veroordeeld voor collaboratie.