Encyclopedie

Raf Verhulst (1866-1941) was een Vlaamsgezinde schrijver, journalist en docent, die tijdens de Eerste Wereldoorlog een prominente rol opeiste in het activisme.

De Nederlander Willem Verkade (1905-1990) was tijdens het interbellum betrokken bij de Groot-Nederlandse studentenbeweging en zette zich na de Tweede Wereldoorlog in voor de culturele samenwerking met Vlaanderen.

Jan Baptist Verlooy (1746-1797) was een Brusselse advocaat en activist die schatplichtig was aan verlichte Franse denkers en ijverde voor het gebruik van het Nederlands als officiële taal in plaats van het Frans.

Edward Vermandel (1819-1874) behoorde tot een groep jongere, liberale Vlaamsgezinden die omstreeks 1845 in Gent naar voren trad. Hij was vooral actief binnen het literaire genootschap De Tael is gantsch het Volk.

René Vermandere (1857-1944) studeerde aan het Lemmensinistituut. Hij werkte mee aan de Gazet Van Antwerpen en schreef tal van verhalen, gedichten en toneelstukken.

Arthur Vermeersch (1858-1936) was een Jezuïet, invloedrijk kerkjurist, moraaltheoloog en socioloog. Hij was een vertrouwenspersoon van kardinaal Mercier en kantte zich uitdrukkelijk tegen de vernederlandsing van het vrij middelbaar onderwijs.

Gustaaf Vermeersch (1877-1924) was een romanschrijver in dienst van de spoorwegen. Hij zette zich in voor de Vlaamse beweging in Wallonië en was tijdens de Eerste Wereldoorlog activist.

Piet Vermeir (1911-1995) was kaderlid van het Vaamsch Nationaal Verbond. Na de oorlog was hij actief in Broederband.

Pierre Vermeire (1828-1900) was een zakenman en lokaal Oost-Vlaams politicus, die sympathiseerde met de pan-Germaanse strekking in de Vlaamse beweging.