Encyclopedie

Edgard Morel (1895-1976) was een Vlaamsgezinde zakenman die ook actief was in het politieke en culturele verenigingsleven van zijn geboortestad Sint-Niklaas.

Marie-Rose Morel (1972-2011) was een Vlaams-nationalistische politica, eerst voor de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA), daarna voor het Vlaams Belang. Ze overleed op 38-jarige leeftijd na een zware strijd tegen baarmoederhalskanker.

André (Felix) Morlion (1904-1987) was een dominicaanse priester, die tijdens het interbellum uitgroeide tot een gezaghebbende stem in de katholieke en Vlaamsgezinde kunst- en filmkritiek.

Feministe Anna Mortelmans (1893-1957) was tijdens de Eerste Wereldoorlog actief in het Antwerpse activisme en engageerde zich na de oorlog enkele jaren in de Frontpartij.

Lodewijk Mortelmans (1868-1952) was achtereenvolgens leraar en directeur van het Antwerpse conservatorium. Hoewel hij grote bewondering koesterde voor Peter Benoit, brak hij gaandeweg met diens ‘muzieknationalisme’.

Antwerpenaar Firmin Mortier (1899-1972) was tijdens de Eerste Wereldoorlog betrokken bij het activisme. Daarna militeerde hij in de Frontpartij en de BWP.

Priester Robert-Valère Mortier (1875-1958) diende tijdens de Eerste Wereldoorlog aan het IJzerfront. Na de oorlog richtte hij de IJzerstichting op.

Jan Moruanx (1840-1917) was leraar in het hoger middelbaar onderwijs (onder andere aan het atheneum te Chimay) en behoorde tot de kring van de liberale Vlamingen in Brussel.

Lambert Moulckers (1863-1939) was medewerker van het weekblad De Noorderklok. Voor zijn eigen Vlaams-nationale liberale partij was hij gemeenteraadslid in Kapellen.

Nico Moyaert (1963) was stafmedewerker van het Vormingscentrum Lodewijk Dosfel en achtereenvolgens algemeen directeur van de Volksunie en de Nieuw-Vlaamse Alliantie. Sinds 2013 is hij voor deze partij fractiesecretaris in het Vlaams Parlement.

Ludovic Moyersoen (1904-1992) was een Vlaamsgezinde en Belgisch-loyale CVP-politicus, die onder andere Kamerlid was en verschillende ministerposten bekleedde.

Arthur Mulier (1892-1979) engageerde zich als student in het activisme. Na de oorlog was hij eerst actief in de katholieke partij en daarna in het bedrijfsleven, waar hij pleitte voor een verregaandere vernederlandsing.

Joannes Baptist Mulle (1744-1820), advocaat bij de Raad van Vlaanderen, sloot zich vanaf het begin van de Franse verovering (1792 en 1794) aan bij het nieuwe revolutionaire gedachtegoed.