Encyclopedie

Alfons Valvekens (1935) was tussen 1973 en 1982 secretaris-generaal van het Davidsfonds.

Jan Valvekens (1894-1951) was een Vlaamsgezinde Antwerpse advocaat en katholiek politicus in de lijn van Frans van Cauwelaert, die onder andere secretaris was van de Katholieke Vlaamsche Landsbond en hoofdredacteur van Elkerlyc.

Paul Valvekens (1897-1940) was een Brabantse norbertijn, die als journalist-historicus zijn lezers christelijke cultuur bij wilde brengen.

Karel van Acker (1830-1912) was een sociaal voelende en Vlaamsgezinde advocaat, die mee aan de basis lag van de Vlaamse Conferentie der Balie, zich engageerde in de arbeidersbeweging en een actieve rol speelde in het liberale partij- en vereniging

Prosper van Acker (1868-1973) was een drukker en uitgever uit Eeklo die actief was in het liberaal-flamingante verenigingsleven.

Lierenaar Huibrecht van Ael (1895-1966) was tijdens de Eerste Wereldoorlog betrokken bij de activistische vereniging Jong-Vlaanderen. Nadien was hij actief in de Lierse gemeentepolitiek.

De Antwerpse magistraat en publicist Jozef van Alsenoy (1913-1987) verwierf destijds enige bekendheid met zijn onder het pseudoniem Dirk Wilmars gepubliceerde boek De psychologie van de Franstaligen in Vlaanderen uit 1966.

Frans van Arenbergh (1811-1846) was een Vlaamse priester-dichter. Zijn gedichten waren voornamelijk van religieuze en nationalistische aard.

Gerda van Arkel (1898-1982) was ambtenaar bij het Utrechtse provinciebestuur. Tijdens het interbellum was ze betrokken bij de Groot-Nederlandse beweging.

Alfons van Assche (1891-1945) was als dom Modest abt van de Sint-Pietersabdij van Steenbrugge. Hij was tijdens het interbellum geestelijk leider van de Katholieke Jongeren Vredesactie.

Dirk van Bastelaere (1960) wordt, samen met Erik Spinoy, gezien als de voorman van het Vlaamse postmodernisme. Hij publiceerde meerdere dichtbundels en essays.

Jan van Beers (1821-1888) was een Vlaams leraar en dichter uit Antwerpen.

Eugène van Bemmel (1824-1880) was hoogleraar aan de Université libre de Bruxelles. Hij schreef in het Frans, maar leerde Nederlands. Zijn flamingantisme vloeide voort uit zijn progressief-liberaal engagement.

Emiel van Bergen (1885-onbekend) was een onderwijzer, die al enkele maanden na het begin van de Eerste Wereldoorlog in Duitse dienst trad. Van Bergen evolueerde naar een radicaal activisme.