Encyclopedie

Otto van Rees (1825-1869) was jurist en hoogleraar aan de universiteiten van Groningen en Utrecht. Hij nam actief deel aan de Nederlandse Congressen en publiceerde in dat kader over de Vlaamse beweging.

De liberaal Jan van Rijswijck (1853-1906) was burgemeester van Antwerpen.

Edward van Robays (1855-1906) was een Vlaamsgezinde priester die er onder meer voor ijverde om de wiskundige vaktaal in de humaniora te vernederlandsen.

Dries van Rompaey (1897-1964) speelde tussen 1920 en 1922 een prominente rol in de geradicaliseerde Leuvense studentenbeweging. Nadien was hij actief in de Kristene Vlaamsche Volkspartij (KVV).

Robert van Roosbroeck (1898-1988) was een onderwijzer, publicist en historicus. Hij was betrokken bij het activisme en de collaboratie, onder andere als schepen van Antwerpen en lid van de Vlaamsche Landsleiding.

Piet van Rossem (1921-1984) was een politicus en journalist. Hij evolueerde van nationaalsocialist naar Vlaams-nationalist en liberaal.

Advocaat Robert van Roy (1887-1972) was tijdens de Eerste Wereldoorlog secretaris van de rector van de Vlaamsche Hoogeschool. Ook was hij werkzaam voor de Vlaamse afdeling van het ministerie van Kunsten en Wetenschappen.

Jan Baptist van Ryswyck (1818-1869) was leerkracht, volksdichter, journalist en schrijver. Vanuit zijn radicaal liberalisme, antimilitarisme, flamingantisme en Antwerps particularisme vond hij aansluiting bij de Meetingpartij.

Koning Albert I (1875-1934) werd aan de vooravond van en tijdens de Eerste Wereldoorlog geconfronteerd met een radicaliserende Vlaamse beweging.

Boudewijn (1930-1993) moest als gevolg van de koningskwestie op jonge leeftijd en onvoorbereid zijn vader opvolgen. Zijn koningschap werd getekend door de Congolese dekolonisatie, staatshervormingen en de abortuskwestie.

Leopold I (1790-1865) was de eerste koning der Belgen. Hij werd als prins uit het hertogelijk huis van Saksen-Coburg-Gotha in 1831 vanwege zijn uitgebreid Europees netwerk tot de Belgische troon geroepen.