Encyclopedie

Oscar van der Hallen (1903-1979) was essayist, cultuurjournalist en leraar.

Musicoloog Floris van der Mueren (1890-1966) was hoogleraar aan de Gentse universiteit. Hij was secretaris van het Davidsfonds en promotor van het ABN. Ook was hij politicus voor de Katholieke Vlaamsche Volkspartij.

Hendrik van der Wielen (1903-1990) was in zijn Amsterdamse studietijd een van de spilfiguren van het Dietsch Studentenverbond.

De jurist, hoogleraar en katholieke politicus Emiel van Dievoet (1886-1967) was in de jaren 1930 de drijvende kracht achter de opstart van Nederlandstalige colleges aan de Leuvense rechtsfaculteit.

De uit Amsterdam afkomstige onderwijzer Petrus van Genabeth (1793-1852) was achtereenvolgens leraar Nederlands aan de athenea van Doornik en Brugge. Hij was een pleitbezorger van een niet dialectisch gekleurd Nederlands.

Fernand van Goethem (1895-1974) was een Leuvense hoogleraar, die een belangrijke impuls heeft gegeven aan de beoefening van de sociale en politieke wetenschappen in het Nederlands in Vlaanderen.

De Nederlandse historicus Pieter van Hees (1937-2021) was vanaf de jaren 1960 gedurende meer dan een halve eeuw – naast de Vlaming Lode Wils, met wie hij meermaals polemiseerde – de historicus bij uitstek van de Groot-Nederlandse beweging.

Edmond van Herendael (1841-1880) engageerde zich binnen verschillende Vlaamsgezinde culturele en literaire verenigingen en was politiek actief bij de Nederduitsche Bond en de Meetingpartij.

Hubert van Houtte (1872-1948) was hoogleraar geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Gent (RUG). Hij publiceerde vooral over de geschiedenis van het graafschap Vlaanderen en de prijzengeschiedenis.

Jacob van Lennep (1802-1868) was de bekendste romanschrijver van de Nederlandse negentiende eeuw. Tijdens de Belgische Revolutie distantieerde hij zich van de zuiderburen.

Cornelis van Maanen (1769-1849) was vele jaren minister van Justitie onder Willem I en architect van diens taalbeleid.