Encyclopedie

Ernest-Joseph van Roey (1926-1961) was Kardinaal-Aartsbisschop van Mechelen. Hij aanvaardde geleidelijk de onvermijdelijkheid van een eentalig Vlaanderen en bestreed het Vlaams-nationalisme.

Willem Marinus van Rossum (1854-1932) was een Nederlands rooms-katholiek geestelijke, redemptorist en curiekardinaal die in 1917-1918 bij de Heilige Stoel bemiddelde ten gunste van de Frontbeweging.

Willem van Saeftinge was een lekenbroeder die bekendheid verwierf in de herinnering van de Guldensporenslag.

Carlos van Sante (1896-1947) was een Vlaamse dominicaan, die deel uitmaakte van het radicaal Vlaamsgezinde en pro-activistische milieu rond kapelaan Cyriel Verschaeve.

Priester Theodoor Van Tichelen (1877-1945) publiceerde uitgebreid ten bate van de Vlaamse cultuur. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werkte hij mee aan het anti-Duitse blad De Vlaamsche Leeuw.

Remi-Valeer Vanden Bussche (1908-1968) was een Vlaamse dominicaan met een passie voor letterkunde en esthetica. Zowel voor als na de Tweede Wereldoorlog was hij een van de promotoren van het werk van Cyriel Verschaeve.

Karel van der Espt (1891-1938) was priester en docent aan het Amerikaans college in Leuven. Samen met Berten Pil en Odiel Spruytte werkte hij een katholiek Vlaams-nationalisme uit.

Priester Jules Vanneste (1884-1979) was tijdens de Eerste Wereldoorlog frontaalmoezenier. Hij werd er Vlaamsgezind en gaf het frontblaadje De Poperingsche Keikop uit. Na de oorlog was Vanneste vijftig jaar pastoor in Boezinge.

Hendrik Veltmans (1866-1954) was van 1920 tot 1948 pastoor in Sint-Martens-Voeren en verwierf bekendheid als pleitbezorger van het Vlaams karakter en de belangen van de Vlamingen van de Voerstreek.

Felix Vercruyssen (1892-1952), priester van het bisdom Gent, was professor wijsbegeerte en vervolgens superior aan het Klein Seminarie van Sint-Niklaas.

Priester Jerome-Joseph Verdonck (1894-1974) hield preken en redevoeringen in Frans-Vlaanderen. Daarmee promootte hij daar het gebruik van het Nederlands.

Priester en leraar Remi Verellen (1888-1968) was als gematigd flamingant mentor van studentenverbond ‘Heidebrand’. Later stimuleerde hij ook de Herentalse afdeling van het Davidsfonds.

De jezuïet Jules Verest was tussen 1903 en 1910 een van de hevigste bestrijders van het wetsvoorstel-Edward Coremans en andere 'ongrondwettelijke' voorstellen tot vernederlandsing van het vrij middelbaar onderwijs.