Encyclopedie

Toen hoogleraar en bankier Paul van Zeeland (1893-1973) tussen 1935 en 1937 aan het hoofd stond van de Belgische regering, werden onder andere de taalwet in rechtszaken en een amnestiewet voor activisten gestemd.

Historicus en leraar geschiedenis in het middelbaar onderwijs Werner Vandenabeele (1926-2000) kreeg zijn Vlaamsgezindheid van thuis mee en voegde er een marxistische overtuiging en engagement aan toe.

Chris Vandenbroeke (1944-2007) was een hoogleraar geschiedenis en politicus voor de Volksunie en later de Nieuw-Vlaamse Alliantie.

Alfons Vandenpeereboom (1812-1884) was een West-Vlaamse historicus en liberaal politicus, die van 1861 tot 1868 als minister van Binnenlandse Zaken fungeerde en een gematigd Vlaamsgezind standpunt innam.

Karel van der Espt (1891-1938) was priester en docent aan het Amerikaans college in Leuven. Samen met Berten Pil en Odiel Spruytte werkte hij een katholiek Vlaams-nationalisme uit.

Léon Vanderkindere (1842-1906) was een hoogleraar middeleeuwse geschiedenis, rector van de Université libre de Bruxelles en een liberaal politicus die onder andere pleitte voor Nederlandstalig onderwijs.

Fernand Vanhemelryk, emeritus professor geschiedenis bekleedde diverse academische functies, waaronder rector van KUB (1982-1992).

Romain Vanlandschoot (1933) verwierf bekendheid als auteur van door de historische wereld sterk gewaardeerde biografieën van Albrecht Rodenbach, Hugo Verriest en Cyriel Verschaeve.

Jozef-Frederik Vercoullie (1857-1937) was een Vlaamse filoloog, politicus voor de Liberale Partij en voorzitter van het Willemsfonds (1919-1937).

Maurits Verdonck (1879-1968) was een Belgisch sportman, turnleraar en hoogleraar aan het Hoger Instituut voor Lichamelijke Opvoeding van Gent.

Pedagoog Jozef Verheyen (1889-1962) was hoogleraar aan de Gentse universiteit. Hij was medewerker van de Vlaamsche Opvoedkundige Vereeniging en publiceerde over pedagogie.