Encyclopedie

Hubert d’Ydewalle (1909-1945) was hoofdredacteur van het rexistische dagblad Le Pays Réel. Na zijn breuk met Rex bleef hij pleiten voor nauwe samenwerking tussen de adel en de Vlaamse bevolking.

Pierre van Outryve d’Ydewalle (1912-1997) was een advocaat en christendemocratisch politicus, die onder meer gouverneur West-Vlaanderen (1944-1979), voorzitter van de Economische Raad voor Vlaanderen (1956-1957, 1964-1965) en regeringsinformateur

Karim van Overmeire (1964) is een politicus die voor Vlaams Blok/Vlaams Belang en de Nieuw-Vlaamse Alliantie meerdere mandaten uitoefende.

Toon van Overstraeten (1926-2011) was de zoon van VTB-coryfee Jozef van Overstraeten. Hij was een van de jongste oostfronters. Na de Tweede Wereldoorlog werd hij snel actief in de heroplevende Vlaamse beweging.

De liberaal Jan van Rijswijck (1853-1906) was burgemeester van Antwerpen.

Edward van Robays (1855-1906) was een Vlaamsgezinde priester die er onder meer voor ijverde om de wiskundige vaktaal in de humaniora te vernederlandsen.

Ernest-Joseph van Roey (1926-1961) was Kardinaal-Aartsbisschop van Mechelen. Hij aanvaardde geleidelijk de onvermijdelijkheid van een eentalig Vlaanderen en bestreed het Vlaams-nationalisme.

Dries van Rompaey (1897-1964) speelde tussen 1920 en 1922 een prominente rol in de geradicaliseerde Leuvense studentenbeweging. Nadien was hij actief in de Kristene Vlaamsche Volkspartij (KVV).

Robert van Roosbroeck (1898-1988) was een onderwijzer, publicist en historicus. Hij was betrokken bij het activisme en de collaboratie, onder andere als schepen van Antwerpen en lid van de Vlaamsche Landsleiding.

Piet van Rossem (1921-1984) was een politicus en journalist. Hij evolueerde van nationaalsocialist naar Vlaams-nationalist en liberaal.

Willem Marinus van Rossum (1854-1932) was een Nederlands rooms-katholiek geestelijke, redemptorist en curiekardinaal die in 1917-1918 bij de Heilige Stoel bemiddelde ten gunste van de Frontbeweging.